اثرات توأم رژيم آبياري و سطوح نيتروژن بر عملكرد و كارايي استفاده از نور و نيتروژن در گياه ذرت

هدف: اين مطالعه به منظور بررسي اثر رژيم هاي مختلف آبياري و ميزان مصرف نيتروژن بر كارايي مصرف نور و نيتروژن و رابطه آن‌ها در شرايط آب و هوايي ايلام انجام شد. مواد و روش: آزمايش به‌صورت كرت‌هاي خردشده بر پايه بلوك‌هاي كامل تصادفي در سه تكرار در مزرعه تحقيقاتي دانشگاه ايلام اجرا شد. آبياري بعنوان عامل اصلي در سه سطح (100=100، 80=I80 و 60=I60 درصد نياز آبي گياه)، و عامل فرعي كود نيتروژن در سه سطح (N0=0، 100=N100 و 150=N150 كيلوگرم در هكتار) بود.يافته‌ها: بالاترين ميزان عملكرد دانه و زيستي به ترتيب با 5275 و 17209 كيلوگرم در هكتار در تيمار I100 N150 بدست آمد. پايين ترين ميزان عملكرد دانه (1883 كيلوگرم در هكتار) و زيستي (7948 كيلوگرم در هكتار) در تيمار I60N0 مشاهده شد. كارايي مصرف نور گياه ذرت، تحت تاثير تيمارهاي مختلف آبياري و نيتروژن قرار گرفت و بين 1/97 (تيمار I60N0) تا 2/66 گرم بر مگاژول (تيمار I100 N150) متغيير بود. بالاترين ميزان جذب تشعشع (1261 مگاژول بر متر مربع) در تيمار I100 N150 بدست آمد و كمترين ميزان جذب تشعشع (740 مگاژول بر متر مربع) در تيمار I60N0 مشاهده شد. بيشترين كارايي زراعي(47/5) و جذب (1/6) نيتروژن در تيمار I100N0 بدست آمد و بالاترين كارايي مصرف نيتروژن (30/84) در تيمار I80N0 حاصل شد.نتيجه‌گيري: در رژيم‌هاي مختلف آبياري، رابطه بين كارايي مصرف نور و كارايي زراعي نيتروژن، يك رابطه معكوس بود. همچنين نتايج آزمايش نشان داد كه استفاده از نيتروژن بيشتر، راهكار مناسبي براي بهبود عملكرد دانه در شرايط كم آبياري نيست