نقش ميانجي احساس تعلق‌پذيري در رابطۀ بين سازگاري روان‌شناختي خانواده و وضعيت روان‌شناختي (افسردگي، احساس شكست و به دام‌افتادگي) دختران نوجوان در دوران شيوع ويروس كوويد-19

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي احساس تعلق‌پذيري در رابطۀ بين سازگاري روان-شناختي خانواده و وضعيت روان‌شناختي (افسردگي، احساس شكست و به دام‌افتادگي) دختران نوجوان در دوران شيوع ويروس كوويد-19 بود. مواد و روش: روش پژوهش حاضر از نظر ماهيت همبستگي با استفاده از مدل ساختاري بود. جامعۀ آماري اين پژوهش را كليه دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اردبيل در سال 1400 تشكيل مي‌دادند كه از بين آنها 700 دانش‌اموز به صورت تصادفي به عنوان نمونه در نظر گرفته شدند و اقدام به تكميل پرسشنامه كردند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامۀ نيازهاي بين‌فردي، مقياس كوتاه شكست و به‌دام افتادگي، پرسشنامۀ سلامت بيمار و پرسشنامۀ سازگاري روان‌شناختي خانواده بود. براي تحليل‌هاي توصيفي از فراواني، درصد، ميانگين و انحراف معيار و براي تحليل‌هاي استنباطي ضمن بررسي مفروضه‌ نرمال بودن با استفاده از آزمون كلموگروف در نرم افزار SPSS-25، از روش تحليل مسير در نرم افزار SMARTPLS استفاد شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه اثرات مستقيم وضعيت روان شناختي خانواده بر تعلق پذيري و افسردگي، به دام افتادگي و شكست معنادار است (p 0.01) . نقش ميانجي احساس تعلق پذيري در رابطه بين وضعيت روان‌شناختي خانواده و افسردگي، به دام افتادگي و شكست نيز تأييد شد(0.01p ) . اثر كل وضعيت روان‌شناختي بر افسردگي، به دام افتادگي و شكست تأييد شد(p 0.01). شاخص هاي نيكويي برازش داده‌ها نشان‌دهنده برازش مناسب مدل است. نتيجه‌گيري: از اين يافته‌ها نتيجه گرفته مي‌شود كه سازگاري روان‌شناختي خانواده نقشي بس شگرف در سلامت روان دختران نوجوان دارد و اين نقش با ميانجي‌گري تعلق‌پذيري برجسته‌تر نيز مي‌شود و در گام اول براي ارتقاء سلامت روان دختران بايد دست به مداخله در سطح خانواده زد.