اثربخشي آموزش مهارت حل مسأله اجتماعي بر كاهش ميزان مؤلفه‌هاي پرخاشگري دانش آموزان نوجوان شهر تبريز

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش مهارت حل مسأله اجتماعي بركاهش ميزان مؤلفه‌هاي پرخاشگري دانش‌ آموزان انجام گرفت. روش‌ها: پژوهش در چارچوب طرح تجربي تك موردي با استفاده از طرح خطوط پايه چندگانه و با پيگيري يك ماهه به انجام رسيد. در راستاي هدف مذكور 4 نفر واجد شرايط نشانه‌هاي پرخاشگري به صورت نمونه گيري در دسترس از مدارس دولتي دخترانه ناحيه 2 آموزش و پرورش شهر تبريز در سال 1397 انتخاب شدند؛ به مدت 10 جلسه آموزش مهارت حل مسأله اجتماعي دريافت نمودند. همچنين به منظور بررسي ثبات آموزش، شركت‌كنندگان، 1 ماه بعد مجدداً مورد ارزيابي قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها و براي بررسي الگوي تغييرات از پرسشنامه‌هاي پرخاشگري باس و پري استفاده شد. به منظور بررسي فرضيه‌هاي پژوهش از روش تحليل چشمي نمودارها، درصد بهبودي و اندازه اثر استفاده شده است . يافته‌ها: يافته‌هاي بعد از آموزش طرح و دوره‌ي پيگيري، با توجه به درصد بهبودي و اندازه اثر نشان مي‌دهد كه روش مذكور در كاستن ميزان پرخاشگري از تأثير نسبتاً خوبي برخوردار بوده است.نتيجه‌گيري: بر اين اساس مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش مهارت حل مسأله اجتماعي قادر است به طور قابل توجهي ميزان پرخاشگري را در دانش‌ آموزان كاهش دهد.