بررسي اثربخشي درمان شناختي‌رفتاري بر تاب‌آوري و معناي زندگي در مادران كودكان مبتلا به صرع: يك مطالعه‌ راهنما

زمينه و هدف: صرع يكي از شايع‌ترين اختلالات عصبي مزمن در كودكان است و مراقبت از كودكان مبتلا به صرع بسيار چالش‌برانگيز و استرس‌زا است. اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي درمان شناختي‌رفتاري بر تاب‌آوري و معناي زندگي در مادران كودكان مبتلا به صرع انجام شد. روش و مواد: اين پژوهش به صورت نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه گواه با دوره پيگيري دوماهه، با مشاركت 32 نفر از مادران داراي كودك مبتلا به صرع مراجعه‌كننده به مركز آموزشي درماني پورسيناي شهر رشت در سال 1400 انجام شد. نمونه گيري به روش نمونه‌گيري دردسترس انجام شد و مشاركت كنندگان به روش تصادفي در دو گروه درمان شناختي‌رفتاري و گروه گواه (هر گروه 16 نفر) قرار گرفتند. براي گروه مداخله، درمان شناختي‌رفتاري Beck به مدت 10 جلسه اجرا شد. داده ها با استفاده از پرسشنامۀ تاب‌آوري Conner and Davidson و پرسشنامه معنا در زندگي Steger و همكاران جمع آوري و با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌‌گيري مكرر و آزمون بنفروني توسط نرم‌افزار SPSS-26 تحليل شدند. يافته ها: در گروه آزمايش ميانگين (انحراف معيار) تاب آوري از 42.75 (8.3) 42.8 در پيش آزمون به (5.1) 64.3 در پس‌آزمون و (3.6) 63.9 در پيگيري (0.001P ) و معناي زندگي از (2.3) 32.3در پيش آزمون به (1.8) 54.3 در پس‌آزمون و (1.8) 55.5 در پيگيري (0.001P ) افزايش يافتند. در گروه گواه تغيير معناداري مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: مطالعه نشان داد درمان شناختي‌رفتاري موجب افزايش تاب‌آوري و معناي زندگي در مادران داراي كودكان مبتلا به صرع مي شود.