معرفي اهداف توسعه پايدار

توسعه‌پايدار نخستين بار در سال 1987 در كنفرانس سازمان ملل متحد در رابطه با محيط زيست، توسط نخست وزير وقت نروژ و رئيس كميسيون محيط زيست در سازمان ملل مطرح شد. وي تعريفي از توسعه‌پايدار ارائه داد كه تا 25 سال بعد از آن مورد استفاده قرار گرفت. توسعه پايدار توسعه‌اي است كه بدون صدمه زدن به نسل‌هاي آينده نيازهاي جامعه‌ خود را برآورده مي‌كند. توسعه‌پايدار بايد در طول زمان راهكارهاي جامعي در ابعاد مختلف اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي را مطرح نمايد. بعد از 28 سال تلاش و شش نشست متعدد در نهايت دستور كار 2030 براي توسعه پايدار، توسط همه كشورهاي عضو سازمان ملل متحد در سال 2015 تصويب شد كه يك طرح مشترك براي صلح و رفاه براي مردم و كره زمين در حال حاضر و آينده ارائه ‌دهد. در قلب آن 17 هدف توسعه‌پايدار  (SDGs) Sustainable Development Goals قرار دارد. SDGs يك درخواست فوري براي اقدام همه كشورهاي توسعه يافته و در حال توسعه مي‌باشد. آشكار است كه پايان دادن به فقر و ساير محروميت‌‌ها بايد همراه با استراتژي‌هايي باشد كه سلامت و تحصيل را بهبود دهد، نابرابري را كاهش دهد و رشد اقتصادي را تحريك كند. همه اينها با تغييرات آب و هوايي مقابله كرده و براي حفظ اقيانوس‌ها و جنگل‌ها تلاش مي‌كنند. براي تحقق بخشيدن به دستور كار 2030، SDGs‌‌ بايد به تعهد قوي همه ذينفعان براي اجراي اهداف جهاني تبديل شود، و همه كشورهاي فقير، ثروتمند و با درآمد متوسط براي ارتقاء رفاه و حفاظت از كره زمين مشاركت نمايند. شش حوزه اصلي براي دستيابي به اهداف شامل سلامت، تحصيل، محافظت اجتماعي، امنيت غذايي و كشاورزي پايدار، زيرساخت‌‌ها (دسترسي به انرژي و زير ساخت‌‌هاي انرژي با كربن پايين، آب و بهداشت، حمل و نقل و ارتباطات راه دور) و خدمات مرتبط با زيست بوم و تنوع زيستي مي‌باشد.