بررسي و تحليل شعر كارگري در دهه‌هاي پس از انقلاب اسلامي

شعر كارگري از زيرمجموعه‌هاي شعر متعهد است كه از دوران مشروطه تا انقلاب اسلامي، در آثار برخي از شاعران رواج داشته است. ازآنجاكه بعد از پيروزي انقلاب با تغيير ساختار سياسي و اجتماعي، جامعه‌ي ايران دچار تحول و ادبيات نيز دستخوش تغييراتي شده؛ بنابراين سير تحولات اين نوع شعر در دوران پس از انقلاب با توجه به اين تغييرات قابل‌بررسي است. به‌منظور انجام اين پژوهش، آثار شاعران كارگري پيش از انقلاب كه در طول نزديك به سه‌دهه پس از انقلاب اسلامي شعر سروده بودند و همچنين مطرح‌ترين مجموعه شعرهاي شاعرانِ پس از انقلاب در قالب‌هاي گوناگون به روش توصيفي- تحليلي و متكي به فرآورده‌هاي پژوهشي كه از مطالعه در كتابخانه و فيش‌برداي‌ به دست آمده‌، بررسي شده است. بر اساس يافته‌هاي پژوهش شعر كارگري پس از انقلاب تا پايان دهه‌ي هشتاد، دچار ركود شده است و نه‌تنها از سوي شاعران تازه‌ي اين ‌دوره استقبال نشده، در اشعار شاعران كارگري پيش از انقلاب هم ادامه نيافته است؛ اما در دهه‌ي نود شاهد رونق نسبي شعر كارگري نسبت به ساير دهه‌هاي پس از انقلاب تاكنون هستيم. نكته‌ي قابل‌توجه در شعر كارگريِ دهه‌ي نود آن است كه ازنظر محتوا و مضمون نسبت به اشعار كارگري دوران پيش از انقلاب دچار تغييراتي شده كه اين تغييرات با ذكر نمونه‌هايي از شعر كارگري دهه‌ي نود و مقايسه‌ي آن با شعر كارگري پيش از انقلاب نشان داده شده است.