تحليل اثر الگوي سوراخ كاري لايه‌ها در ميزان خروج گاز از عايق حرارتي چندلايه در طول پرتاب ماهواره

يكي از اجزاي غيرفعال زيرسيستم كنترل حرارت ماهواره عايق هاي چندلايه است. به منظور جلوگيري از محبوس شدن هوا ميان لايه هاي عايق چندلايه كه موجبات بادكنكي شدن و از هم گسيختگي لايه هاي نازك آن حين پرتاب ماهواره ها را فراهم مي كند، سوراخ هايي در لايه ها ايجاد مي نمايند. اين سوراخ ها در لايه هاي مختلف به دليل مسائل انتقال حرارتي و همچنين محدوديت هاي ساخت ممكن است هم راستا نباشند. براي داشتن بيشترين راندمان عملكردي عايق هاي حرارتي، مسيرهاي خروج گاز بايد به نحوي طراحي شوند كه كمترين مقاومت در برابر جريان گاز خروجي را داشته باشند زيرا هواي محبوس در ميان لايه ها با باقي گذاشتن مسير انتقال حرارت همرفتي ميان آنها راندمان عايق را به شدت كاهش خواهد داد. در اين مقاله الگوهاي مختلف سوراخ كاري در مقالات مختلف مورد ، بررسي قرار گرفته است. با تحليل ديناميك سيالات محاسباتي خروج گاز از ميان اين عايق ها، اثر پارامترهاي مختلف نظير قطر سوراخ، فواصل بين سوراخ ها و سرش لايه به لايه مورد مطالعه قرار گرفته است. قطر مناسب براي سوراخكاري 1/5 ميليمتر و فاصله مناسب 10 ميلي متر مي باشد كه براي تخليه سريع تر بهتر است سوراخ ها هم راستا باشند.