مطالعه اثر استفاده از حفاظ چند لايه در كاهش پرتوهاي فضايي رسيده به انسان و قطعات الكترونيكي در ماموريت‌هاي فضايي

حفاظت فضانوردان و قطعات الكترونيكي موجود در ماهواره‌ها و فضاپيماها در برابر پرتوهاي فضايي يكي از مهم‌ترين الزامات اوليه در ماموريت‌هاي فضايي مي‌باشد. در اين كار با محاسبه دز ناشي از پرتوهاي فضايي بر بدن انسان و قطعه سيليكوني با استفاده از كد مونت كارلوي MCNPX به ارزيابي تاثير سه ماده آلومينيوم، بعنوان رايج‌ترين ماده، پلي‌اتيلن و يك ساختار graded-z در حفاظ سازي پرتوهاي فضايي پرداخته شده است. دز ناشي پرتوهاي فضايي پس از اعمال حفاظ‌هايي از آلومينيوم، ساختار graded-z و پلي‌اتيلن محاسبه شده است. نتايج نشان داد با استفاده از پلي‌اتيلن و حدود %4/4 افزايش وزن نسبت به حفاظ آلومينيومي، مي‌توان دز ناشي از فوتون را بيش از %50 در بدن انسان و %30 در قطعات سيليكوني، و دز ناشي از پروتون‌ها را تا حدود %30 هم براي فضانوردان و هم قطعات الكترونيكي كاهش داد. حفاظ graded-z در تضعيف دز ناشي از فوتون‌ها بسيار عالي عمل كرده اما در تضعيف دز ناشي از پروتون‌ها ناكارآمد ظاهر شد.