بررسي تأثير عوامل شخصيتي بر انسجام تيمي كاركنان با توجه به نقش ميانجي اشتراك دانش (مطالعه موردي: شركت اسنوا)

امروزه در اثر تغيير و تحولات پيش‌ بيني ‌نشده محيطي و تكنولوژيكي توجه به صرفه‌جويي‌ها، افزايش نوآوري و انعطاف‌پذيري براي انواع كسب ‌و كارها در كسب مزيت رقابتي پايدار امري ضروري است. در اين ميان آنچه به سازمان‌ها در افزايش توانايي‌ها و رويارويي با چالش‌ها ياري مي‌رساند، ايجاد و پرورش تيم‌هاي مناسب و اثربخش از افراد است. هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير عوامل شخصيتي بر انسجام تيمي كاركنان شركت اسنوا با توجه به نقش ميانجي اشتراك دانش است. پژوهش توصيفي از نوع همبستگي از طريق الگويابي معادلات ساختاري (SEM) است ازاين‌رو داده‌هاي بررسي‌شده از طريق پرسشنامه‌هاي استاندارد عوامل شخصيتي گلدبرگ (1992)، تسهيم دانش چانگ و همكاران (2015) و انسجام تيمي وستر و ويس (1991) در ميان كاركنان شاغل در شركت اسنوا در سال 1399 و به حجم نمونه 278 نفر گردآوري و در ارزيابي الگوي پيشنهادي از نرم‌افزارهاي SPSS و AMOS استفاده ‌شده است. نتايج نشان داد ميان چهار مورد از عوامل شخصيتي (برونگرايي، توافق‌پذيري، وظيفه‌شناسي و گشودگي نسبت به تجربه) و اشتراك دانش با انسجام تيمي كاركنان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد؛ اما ميان عامل شخصيتي (روان‌رنجوري) و انسجام تيمي كاركنان رابطه مثبت و معنادار وجود ندارد. مسيرهاي غيرمستقيم ‏عوامل شخصيتي نيز از طريق اشتراك دانش با انسجام تيمي در كاركنان معنادار است. لذا مي توان گفت عوامل شخصيتي در كنار ساير عوامل ازجمله اشتراك دانش، نقش كليدي در انسجام تيمي ايفا مي كنند و لزوم توجه به اين عوامل در برنامه‌هاي آموزشي براي تقويت انسجام تيمي مفيد است.