تحليل رمزگان‌هاي زباني در خوانش نامه 53 نهج‌البلاغه با تأكيد بر رويكرد نشانه‌ شناختي پي‌ير گيرو

متن‌ها همواره براي تفسير باز هستند، اما به‌كارگيري رمزگان، توانش زباني است كه خوانشي متفاوت و فعالانه‌تر از متن، ارائه مي‌دهد و شاخه‌اي از نشانه‌شناسي بر پايۀ نقد ادبي است. رمزگان‌ها، ظرفيت‌هاي بالقوۀ متن را بالفعل كرده و با رمزگشايي، معاني نهفتۀ متن آشكار مي‌شوند. روش اين پژوهش، توصيفي – تحليلي با تأكيد بر رويكرد نشانه‌شناختي است كه در پرتو آن به بررسي رمزگان هاي زباني نامۀ 53 نهج‌البلاغه بر اساس نظريۀ پي‌ير گيرو پرداخته شد تا بدين ترتيب مشخص شود كه رمزگان‌هاي زباني گيرو در تبيين محتواي فرمانِ حكومتي اين نامه و در بيان روابط بين كارگزاران و مردم به چه صورت به­كار رفته‌اند. در نهايت مشخص گرديد كه نشانه‌هاي زباني نامۀ مذكور، حاصل تعامل رمزگان‌هاي منطقي، زيبايي‌شناسي و اجتماعي است كه در سه محورِ تحكم شديد فرمانده به نيروي زيردستش، خطرهاي تهديدگر نظام سالم حكومت و تركيب خدايي - انساني حكومت‌داري، تجلي يافته‌اند. رمزگان‌هاي منطقي نامه، نشانه‌ها و علائمي هستند كه به جنبه‌هاي انساني پرداخته و امور واضح و عيني هستند كه بر اساس عقل و منطق انساني پذيرفته مي‌شوند و در اكثر موارد حول محور عدالت كه يك استراتژي سياسي و برنامۀ اجتماعي لازم‌الإجراست، مي‌چرخند. رمزگان‌هاي زيبايي‌شناسيِ نامه در اسلوب‌هاي بلاغيِ مجاز، استعاره، كنايه و تشبيه تجلي‌دهندۀ ارتباط بين ادبيات و هنر است و اصول ارتباط بين حاكم و رعيت را با صورت‌هاي بلاغي بيان كرده‌اند. رمزگان‌هاي اجتماعي نامه، شامل دين، گروه‌هاي شغلي، نام، القاب و لحن كلام است.