برآورد شدت فرسايش و رسوب سالانه در حوزه آبريز بابلرود با استفاده از مدل هاي پتانسيل فرسايش و فورنيه

يكي از مشكلات مديريت و كنترل فرسايش و رسوب حوزه هاي آبريز، فقدان داده هاي آماري جهت برآورد دقيق ميزان رسوب و فرسايش است. به منظور اجراي برنامه هاي حفاظت خاك و تعيين روش هاي مبارزه با فرسايش و كاهش رسوب زايي، ارزيابي و برآورد حجم كل ميزان توليد رسوب سالانه امري ضروري است. هدف از پژوهش حاضر، برآورد شدت فرسايش و ميزان توليد رسوب حوزه آبريز بابلرود واقع در استان مازندران با استفاده از مدل هاي تجربي پتانسيل فرسايش و  فورنيه و تعيين ميزان دقت اين مدل ها مي باشد. نتايج مطالعه نشان مي دهد كه حوزه آبريز بابلرود از نظر فرسايش و حمل رسوب در وضعيت متوسط قرار داشته و مقدار ضريب شدت فرسايش آن Z=0/54 است. همچنين ميزان رسوب دهي اين حوزه طبق روش پتانسيل فرسايش،   563230.71 مي باشد. بيشترين مقدار فرسايش در ناحيه شمالي حوزه آبريز قرار دارد كه علت آن وجود كاربري غير قابل كشت و سازندهاي خاكي فرسايش پذير از جمله خاك هاي آبرفتي و مردابي مي باشد. به منظور ارزيابي دقت نتايج بدست آمده از روش هاي تجربي، از اطلاعات مشاهده اي دو ايستگاه رسوب سنجي استفاده شد و نتايج بيانگر اختلاف نسبي متوسط %23.24 در روش پتانسيل فرسايش است. همچنين نتايج بدست آمده از روش تجربي فورنيه حاكي از عدم كارايي اين روش در برآورد حوزه آبريز بابلرود به دليل عدم در نظر گرفتن پتانسيل فرسايش پذيري حوزه مي باشد.