امكان سنجي توسعه كارآفريني در بخش هاي عمده فعاليت اقتصادي مناطق روستايي (مطالعه موردي: بخش مركزي شهرستان بوير احمد)

كارآفريني مي تواند در جوامع روستايي كه از يك طرف با مشكلات اقتصادي به ويژه در زمينه اشتغال، فقر و كمبود درآمد مواجه هستند و از طرف ديگر از قابليت هاي بالاي محيطي برخوردار هستند، اثرات مثبت متعددي را بر جاي بگذارد. اين پژوهش با تكيه بر اطلاعات گردآوري شده با شيوه اسنادي و پيمايشي و با هدف امكان سنجي توسعه كارآفريني در بخش هاي عمده فعاليت اقتصادي در روستاهاي بخش مركزي شهرستان بويراحمد انجام شده است. نتايج پژوهش نشان داد علي رغم انگيزه پيشرفت، سخت كوشي و ريسك پذيري بالاي شاغلان بخش هاي عمده فعاليت اقتصادي (كشاورزي، صنعت و خدمات)، وضعيت كلي برخورداري آن ها از متغيرهاي كارآفريني با ميانگين 2.618، در سطح 99 درصد اطمينان، پايين تر از حد متوسط است. نتايج امكان سنجي زيربخش هاي فعاليت اقتصادي نشان داد چهار زيربخش اقتصاديِ گياهان دارويي، پرورش آبزيان، منابع آب معدني و گردشگري به ترتيب با ميانگين 3.548، 3.691، 3.705 و 3.419، از پتانسيل بالايي براي توسعه كارآفريني برخوردار هستند. همچنين نتايج آزمون پيرسون نشان داد ميزان همبستگي بين متغيرهاي مستقل (توليد گياهان دارويي، پرورش آبزيان، منابع آب معدني و گردشگري) و وابسته پژوهش (كارآفريني)، به ترتيب 0.519، 0.179، 0.398 و 0.533 بوده و از نظر آماري مثبت و معني دار است.