بررسي تجربي و عددي بهينه سازي فرايند پرداختكاري ساينده چرخشي داخلي و خارجي قطعات استوانه اي

از فرايندهاي نوين و پركابرد پرداختكاري سطوح قطعات استوانه اي، فرايند پرداختكاري مگنتي ساينده ي چرخشي مي باشد(MRAF). اين فرايند با استفاده از نيروي مغناطيسي و سرعت چرخشي به صورت همزمان و مخالف هم انجام مي گيرد. در اين فرايند نيروهاي مورد نياز براي ماشينكاري و پرداختكاري سطوح، از طريق نيروي مغناطيسي و چرخشي به سطح قطعه كار اعمال مي شود. يكي از قابليت هاي اين فرايند توانايي پرداختكاري سطوح داخلي و خارجي قطعات مختلف با فرم هندسي خاص و متقارن محوري هستند. هدف از اين مقاله بررسي مدل رياضي مكانيزم براده برداري و تغييرات زبري سطح و نيز نيروهاي اعمالي در فرايند، براي يك ذره ي ساينده مي باشد. به منظور مدلسازي و بهينه سازي پارامترهاي فرايند از روش سطح پاسخ و آناليز واريانس استفاده شده است. براساس مدل رياضي ارائه شده مشاهده گرديد پارامترهاي سرعت چرخشي (S) فاصله كاري (w) و ابعاد ذره ي ساينده (A) تاثيير به سزائي بر كيفت سطح( Ra) دارند. براساس روش پاسخ سطح، كمترين مقدار زبري سطح از طريق سرعت چرخشي 700 دور بر دقيقه، فاصله كاري 1.5 ميليمتر و ذره ساينده با ابعاد 18 ميكرومتر بدست آمده كه برابر با 43.64 نانومتر بوده و با مقدار تجربي بدست آمده از آزمايشها، يعني 43 نانومتر مطابقت قابل قبولي داشت و از ميزان مطلوبيت 0.9959 برخوردار بود. نتايج بدست آمده نيز در حالتهاي تئوري و تجربي مطابقت خوبي با هم داشتند.