كنكاشي پيرامون ذهنيت مديران نسبت به بازدارنده‌هاي پديده فراموشي سازماني در شهر مشهد

يادگيري سازماني، اغلب به فرايندهاي فراموشي سازماني وابسته است؛ يعني سازمان‌هايي كه در خود قصد ايجاد تغيير دارند اغلب بايد دانش قديمي را فراموش كنند كه در گذشته، آن‌ها را محدود كرده است و در اين زمينه الگويابي ذهني كمك‌كننده خواهد بود. از اين‌رو هدف پژوهش حاضر، برطرف كردن موانع فراموشي دانش ناكارآمد و رويه‌هاي قديمي در سازمان‌هاي دولتي است تا بدان‌طريق سازمان‌ها بتوانند زمينه را براي القاي نوآوري، فرصت‌هاي جديد، تجديد روال سازماني و تصميم‌گيري آماده كنند. پژوهش حاضر به لحاظ هدف، كاربردي-توسعه‌اي است و راهبرد آن ذهنيت‌شناسي (روش‌شناسي پژوهش كيو) است. براي جمع‌آوري فضاي گفتمان مصاحبه با 6 نفر از مديران سازمان‌هاي دولتي انجام شد و از اسناد و مدارك كتابخانه‌اي (مباني نظري) نيز استفاده شد. مشاركت‌كنندگان در مرتّب‌سازي كيو، مديران سازمان‌هاي دولتي شهر مشهد بودند كه از اين ميان 30 نفر به روش غير تصادفي هدفمند انتخاب شده و 20 نفر حاضر به همكاري شدند. يافته‌هاي پژوهش هفت نوع الگوي بلوغ سازماني ضعيف، حافظه سازماني ضعيف، تمايل به ركود و عدم چابكي سازمان، دلبستگي به گذشته و ظرفيت جذب پايين، ضعف در سرمايه انساني، مقاومت در برابر يادگيري‌زدايي و عدم وجود تفكّر خلاق در سازمان را به‌عنوان عوامل بازدارنده فراموشي سازماني از ديدگاه مديران سازمان‌هاي دولتي شهر مشهد نشان مي‌دهد. در اين راستا، بلوغ سازماني ضعيف، ذهنيت غالب شناسايي شده است كه به‌دليل نبود فرهنگ تغيير، تخصص و دانش كاركنان، عدم حمايت‌هاي مديريت ارشد سازمان و عدم ارزيابي عملكردهاي درست مانع مهمي در مسير فراموشي سازماني است.