بررسي فقهي حكم آموزش كسب و كار با عامل هوش مصنوعي

در نوشتار حاضر به بررسي حكم فقهي آموزش احكام فقهي كسب و كار در صورتي كه صاحبان كسب و كار با استفاده از دانش هوش مصنوعي به كسب و كار مي پردازند. هوش مصنوعي به عنوان يكي از دانش هاي نوپيدا و پر استفاده در دنياي IT است. اين فن آوري در مدت كوتاهي توانست قابليت خود را در تحول دانش ها نشان دهد و قابليت بهرگيري از خود را به اثبات برساند. صاحب نظران دانش كسب و كار نيز از اين دانش در پيشبرد اهداف خود بهره گرفتند و توانستند تحولي نوين در تجارت الكترونيكي (مخابراتي) فراهم نمايند. اين پژوهش از نوع نظري و با روش مورد كاوي موضوع مطروحه را بررسي قرار داده است. اطلاعات مربوطه از طريق سامانه هاي الكترونيكي، كتب تخصصي و مشاهده فراهم گرديد. پرسش اصلي در اين پژوهش آن است: حكم شرعي آموزش احكام فقهي كسب و كار در صورت بهرگيري از كسب و كار با هوش مصنوعي چيست؟ در اين خصوص فرضيه هايي مطرح است، از جمله استحباب، اباحه و وجوب. اما نتيجه حاصل از تحقيق نشان مي دهد در صورت استفاده از هوش مصنوعي در كسب و كار به سبب پيچيدگي هاي معاملي و امكان انجام تدليس، كلاهبرداري، ربا، غرر، غرور و در كل اكل مال به باطل، يادگيري احكام فقهي و قانوني كسب وكار واجب است و هر كاسبي بايد اين احكام را پيش از آغاز كسب و كار مطالعه كرده و بداند.