ساخت و اعتباريابي مقياس ايراني «خوشبختي زناشويي» مبتني بر مطالعه بومي مولفه‌هاي خانواده موفق ايراني

هدف اصلي پژوهش حاضر ساخت و اعتباريابي پرسشنامه خوشبختي زناشويي بود. روش اين پژوهش آميخته از نوع اكتشافي و جامعه آن شامل زوجين استان زنجان بودند. در بخش كيفي نمونه اي به روش هدفمند و به تعداد 41 نفر از زوجين موفق انتخاب شدند. در بخش كمي نمونه اي به روش دسترس و طبق فرمول كوكران به حجم 664 نفر انتخاب شد و اطلاعات لازم از آنها اخذ شد. براي جمع آوري اطلاعات از دو روش مصاحبه و پرسشنامه استفاده شد. در فاز كيفي ابتدا زوجين موفق با ارزيابي مصاحبه و شاخص هاي كمي خوشبختي شناسايي شدند و سپس پرسشنامه خوشبختي زناشويي بر اساس تحليل مصاحبه‌هاي انجام شده با زوجين موفق ساخته شد. در بخش كيفي چهار درونمايه كلي و سيزده عامل زير بنايي را براي خوشبختي زوجين شامل زمينه مناسب(شامل سه طبقه خانواده‌ها، آمادگي موقع ازدواج و منابع مالي)، باورهاي سازگارانه(شامل سه طبقه انتظارات واقع بينانه، باور به درك و پذيرش و تعهد و نظارت بر تعهد)، رفتارهاي تقويت‌كننده رابطه(شامل پنج طبقه همراهي و فعاليت مشترك، مهارت‌هاي ارتباطي، حل مساله، حمايت و مسئوليت پذيري) و احساس مثبت(شامل چهار طبقه هيجان خواهي، احساس مثبت، زيباپسندي و محبت) شناسايي شدند. اعتبار به سه شيوه آلفاي كرونباخ، اعتبار مركب و بازآزمايي بررسي شد كه با توجه به مقادير بالاي 0.70 اعتبار كل ابزار و مولفه‌ها تاييد شد. روايي محتوايي به دو شكل كيفي (مصاحبه با 12 متخصص حوزه خانواده)و كمي (با محاسبه دو شاخص CVR و CVI) ارزيابي و تاييد شد. براي روايي ملاكي همبستگي نمره حاصل از پرسشنامه با ارزيابي يك مشاور خانواده براي 45 زوج در يك مقياس 1تا 10 محاسبه شد و 0.69 به دست آمد. روايي سازه با تحليل عاملي تاييدي ارزيابي شد. رابطه تك تك سوالها با عامل زيربنايي خود داراي مقدار t بيشتر از 2 و لذا معني دار بود. همچنين شاخص‌هاي برازش از نتايج تحليل عاملي تأييدي حمايت كردند. ابزار تهيه شده در اين پژوهش مي تواند در سنجش كاركردهاي زوج ايراني توسط مشاوران و برنامه ريزان به كار گرفته شود.