الگوهاي تعامل زناشويي افراد تمايزنايافته: يك مطالعه كيفي

وجود تفاوت در تعاملات زوجي به واسطه ويژگي‌هاي درون فردي و بين فردي زوج‌ها است . شناسايي الگوهاي تعاملي زوج‌ها در بستر تمايز نايافتگي هدف اصلي پژوهش حاضر است. اين پژوهش با استفاده از روش كيفي و طرح پديدارشناسي انجام گرفت. مشاركت‌كنندگان شامل 11 زن و 7 مرد بودند كه نمرات تمايزيافتگي آنها يك انحراف استاندارد پايين‌تر از ميانگين و اضطراب آنان يك انحراف استاندارد بالاتر از ميانگين بود. انتخاب مشاركت كنندگان با استفاده از نمونه گيري هدفمند و روش ملاك محور انجام شد و جمع‌آوري اطلاعات از طريق مصاحبه نيمه‌ ساختاريافته صورت گرفت. همچنين، به منظور پوشش دادن ملاك هاي ورود از مقياس تمايزيافتگي اسكورن و فريدلندر و پرسشنامه سلامت عمومي استفاده گرديد. مصاحبه‌ها طبق رويكرد هفت مرحله‌اي ديكلمن مورد كدگذاري و تحليل قرار گرفت. تجزيه و تحليل مصاحبه‌ها، منجر به شناسايي تعداد 118 كد اوليه شد كه بر اساس شباهت معنايي، در 14 زيرطبقه قرار گرفت. سپس مفاهيم مرتبط با هم در 5 طبقه اصلي دسته‌بندي شدند كه عبارتند از: 1- الگوهاي تعاملي منفعل‌ساز 2- الگوهاي تعاملي خصمانه 3- الگوهاي تعاملي كنترل‌گرانه 4- الگوهاي تعاملي مبتني بر سلب مسئوليت 5- الگوهاي مبتني بر عدم درك ديدگاه مقابل. اين پژوهش بر نقش تمايزيافتگي در الگوهاي تعامل زناشويي تاكيد مي‌كند. به علاوه نتايج نشان دهنده وجود الگوهاي مخرب تعامل زناشويي در افراد نامتمايز مي‌باشد.