تجربه زيسته نحوه پذيرش و سازگاري با فقدان پدر: در فرزندان شاهد و غيرشاهد

هدف از اين پژوهش بررسي تجربه زيسته نحوه پذيرش و سازگاري فقدان پدر در فرزندان شاهد و غيرشاهد بود .پژوهش حاضر به روش كيفي پديدارشناسي بر روي 17 دختر25 تا 35 ساله بر اساس نمونه گيري مبتني بر هدف صورت گرفت. از ميان نمونه تحقيق، تعداد 9 نفر شاهد و 8 نفر غير شاهد بوده اند. داده ها از طريق مصاحبه نيمه ساختار يافته جمع آوري گرديد و تجزيه و تحليل دادهها به روش پديدارشناسي توصيفي كلايزي بود. نتايج حاصل از مصاحبه در مورد نحوه سازگاري در قالب 3 مولفه اصلي نشان داد: نحوه سازگاري فرزندان شاهد در زمينه ي سازگاريهاي موثر؛ روي آوردن به مذهب، برقراري ارتباط با ديگران، جايگزين كردن، همانندسازي با ارزشها، درك حضور پدر در زندگي، احساس امنيت عاطفي، مشكل گشايي برنامهريزي شده، دفاع جراتمندانه از ارزش‌ها و فرزندان غير شاهد؛ روي آوردن به مذهب، برقراري رابطه با ديگران، جايگزين كردن و مشكل گشايي برنامهريزي شده بوده است. نحوه سازگاري فرزندان شاهد در زمينه ي سازش هاي منفعلانه؛ انتظار و اميد منفعلانه اما نحوه سازگاري منفعلانه فرزندان غير شاهد؛ پذيرش شرايط و مهار احساسات بوده است. مكانيزمهاي سازشهاي غيرموثر در فرزندان شاهد انكار و گريه اما در فرزندان غير شاهد تنها گريه بوده است. سازگاري با فقدان پدر در فرزندان شاهد راحت‌تر از سازگاري فرزندان غيرشاهد است و از دلايل آن مي‌توان به ارزش والاي نوع مرگ در راه خدا نام برد كه سبب مي‌شود كه اين نوع مرگ را بپذيرند و نسبت به خود (به عنوان فرزند شهيد) نگرش مثبت داشته باشند.