اثربخشي آموزش مهارت هاي ارتباطي هيجاني بر سازش يافتگي در نوجوانان دختر: يك مطالعه راهنما

زمينه و هدف: يكي از مسايل بسيار مهم در دوره نوجواني توجه به سازش يافتگي مي‌باشد كه مي‌تواند تأثير قابل توجهي در زندگي فردي و اجتماعي بگذارد. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش مهارت هاي ارتباطي هيجاني بر سازش‌يافتگي در نوجوانان دختر انجام شد. روش و مواد: پژوهش حاضر نيمه تجربي با استفاده طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه شاهد بود. جامعه آماري پژوهش، كليه نوجوانان دختر پايه دهم تا دوازدهم مقطع متوسطه دوم بخش مركزي شهرستان خوي در سال تحصيلي 99-1398 بودند. تعداد 30 نفر از اين افراد كه در پرسشنامه سازش يافتگيSinha Singh  نمره بالاتري از نقطه برش را كسب كرده بودند به صورت در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه شاهد و آزمايش، هر گروه 15 نفر قرار گرفتند. هر گروه آزمايش 12جلسه دو ساعته در برنامه آموزشي آموزش مهارت هاي ارتباطي هيجاني به صورت مجازي شركت كردند. براي گروه شاهد برنامه آموزشي خاصي در نظر گرفته نشد. در پايان از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. داده ها با استفاده از آمار توصيفي و آزمون تحليل كوواريانس در نرم افزار SPSS-19 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: در گروه آزمايش ميانگين (انحراف معيار) ناسازگاري عاطفي از (1.4) 13.1 در پيش آزمون به (1.6) 8.8 در پس آزمون، ناسازگاري اجتماعي از (1.9) 13.6 در پيش آزمون به (1.6) 8.4 در پس آزمون و ناسازگاري تحصيلي از (1.4) 12.9 در پيش آزمون به (1.0) 8.6 در پس آزمون كاهش يافت (P 0.001). همچنين در گروه آزمايش ميانگين (انحراف معيار) نمره كل ناسازگاري از (3.4) 39.6 در پيش آزمون به (2.7) 25.9 در پس آزمون كاهش يافت (P 0.001). در گروه شاهد ميانگين (انحراف معيار) نمره كل ناسازگاري و مؤلفه هاي آن در پيش آزمون و پس آزمون تفاوتي نداشت. نتيجه گيري: مطالعه نشان داد كه آموزش مهارت هاي ارتباطي هيجاني منجر به بهبود سازش‌يافتگي در نوجوانان دختر گرديد.