اثربخشي روان درماني روانشناسي مثبت گرا بر استحكام رواني و انعطاف پذيري شناختي، در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس: يك مطالعه راهنما

زمينه و هدف: افراد مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس اختلالات خلقي و سلامت روان را بيشتر از جمعيت عادي تجربه مي كنند، كه به طور قابل توجهي بر كيفيت زندگي آنها تأثير مي گذارد. مطالعه حاضر با هدف تعيين اثربخشي روان درماني روانشناسي مثبت گرا بر استحكام رواني و انعطاف پذيري شناختي، در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس انجام شده است. روش و مواد: روش پژوهش به صورت نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون و پيگيري يك ماهه با گروه شاهد بود. جامعه آماري بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس مراجعه كننده به  يك مطب متخصص مغز و اعصاب در شهر اصفهان در سال 1399 بودند، كه 30 نفر از آنها با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس طي يك فراخوان انتخاب شده و به صورت تصادفي به دو گروه مساوي آزمايش و شاهد تقسيم شدند. شركت كنندگان در گروه آزمايش به مدت هشت جلسه 90 دقيقه اي در هفته تحت روان درماني روانشناسي مثبت گرا قرار گرفتند. پرسشنامه استحكام روانيClough (MTQ)  و پرسشنامه انعطاف‌ پذيري شناختي (CFI)، قبل و بعد از اتمام آموزش و يك ماه بعد از مداخله اجرا شد. داده‌ها با استفاده از نرم افزاز 22-SPSS و آزمون تحليل واريانس مختلط با اندازه گيري مكرر بين گروهي تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: ميانگين (انحراف معيار) سن شركت كنندگان در گروه آزمايش (4.7) 33 و در گروه شاهد (5.2) 33.7 سال بود. ميانگين (انحراف معيار) استحكام رواني در گروه آزمايش از (32) 108.3 در پيش آزمون به (29) 124 در پس‌آزمون افزايش يافت (0.001P )، ولي در پيگيري يك ماه بعد به (29) 123 كاهش اندكي نشان داد. همچنين ميانگين (انحراف معيار) انعطاف‌پذيري شناختي در گروه آزمايش در پيش‌آزمون از (21.7) 66.5 به (27.4) 84.6 در پس‌آزمون افزايش يافت (P 0.001). ولي در پيگيري يك ماه بعد به (25) 80.1 كاهش داشت. تغييرات در گروه شاهد در هردو ازمون معني دار نبود. نتيجه‌گيري: مطالعه نشان داد كه روان درماني مثبت گرا سبب افزايش استحكام رواني و انعطاف پذيري شناختي در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس شد.