مطالعه تطبيقي تاثيرات سياست‌هاي حمايت از خانواده بر افزايش ميزان باروري كل در كشورهاي داراي باروري زير سطح جانشيني

هدف اصلي اين مقاله، مطالعه تطبيقي تاثيرات سياست‌هاي حمايت از خانواده بر افزايش سطح باروري در جوامع با باروري زير سطح جانشيني است. روش تحقيق مطالعه تطبيقي، اسنادي و مدل سازي آماري است. منبع داده ها بانكهاي بين المللي داده از جمله داده هاي سازمان ملل، بانك جهاني و كشورهاي OECD مي باشد. نتايج سه دسته اثرات اقدامات سياستي شامل: سياست‌هاي نسبتاً موثر در افزايش باروري، سياست‌هاي مؤثر در حفظ ثبات باروري و سياست‌هاي غير مؤثر در حفظ ثبات يا افزايش باروري را نشان مي‌دهد. سياست‌هاي جمعيتي برخي از كشورهاي اروپاي غربي (1G) و شمالي (2G) كه بر ارتقاء يا حفظ ثبات سطح باروري كل مؤثر بوده اند، سياست‌هايي صريح، شفاف و در ضمن كارآمد حمايت از خانواده ارزيابي شده اند و سهم خدمات خانواده از بودجه عمومي دولت قابل توجه بوده است. همچنين خدمات حمايتي و مراقبتي كودكان و برنامه‌هاي تعادل كار-زندگي خانوادگي در اين كشورها بطور موثرتري اجرا شده است. در مقابل، كشورهاي آسياي‌شرقي (3G) كه سياست‌هاي حمايتي آنها در افزايش باروري اثربخشي كمتري داشته است، برنامه هاي حمايتي و خدمات مراقبت از مادر - كودك ضعيف تري داشته اند، همچنين اشتغال زنان و مادران داراي فرزند در بخشهاي رسمي و غيررسمي اقتصاد با موانع جدي روبرو بوده است، بعلاوه سياست‌هاي تعادل كار- زندگي در بين آنها بطور مؤثر اجراء نشده است. برازش مدل رگرسيوني اقدامات دولتي تعيين كننده سطح باروري در كشورهاي با باروري زير سطح جانشيني، نشان مي دهد كه كه درصد سهم خانواده از GDP و نيز ميزان مزاياي مراقبت از كودك به درصد از كل GDP در يك خانواده دو فرزندي، به ترتيب با ضريب بتاي 98/0 و 293/0 بيشترين تاثير را بر افزايش سطح باروري كل داشته اند. بطور كلي، سهم خدمات حمايت از خانواده از بودجه عمومي دولت، سياست‌هاي تعادل كار- زندگي خانوادگي و حمايت‌هاي مادر - كودك بويژه برنامه هاي مراقبت رسمي از كودكان اقدامات سياستي موفق در زمينه حمايت از خانواده در جهت افزايش باروري بوده اند.