اثر سطوح مختلف تنش خشكي بر عملكرد و اجزاي عملكرد كينوا (رقم تيتيكاكا)

به دليل محدوديت منابع آبي با كيفيت و قرارگيري بخش عمده مساحت كشور جزء مناطق خشك و نيمه‌خشك، كشت گياهان متحمل به تنش‌هاي محيطي مانند خشكي و شوري اهميت دارد. تحقيق حاضر به‌منظور تعيين اثر سطوح مختلف رطوبتي بر عملكرد و اجزاي عملكرد كينوا رقم تيتيكاكا در شرايط لايسيمتري در دو كشت بهار و پاييز انجام شد. تيمارهاي آبياري شامل، آبياري پس از تخليه 0/2، 0/4، 0/6 و 0/8 كل آب قابل دسترس بود. پس از كشت، آبياري بر اساس ميزان تخليه رطوبت خاك و با لحاظ نياز آبشويي حدود 20 درصد انجام گرديد. در انتهاي مرحله رسيدگي، بوته‌‏هاي كينوا برداشت و پس از خشك شدن، وزن خشك زيست‌‏توده، عملكرد دانه، شاخص برداشت و اجزاء عملكرد اندازه‌‏گيري شد. نتايج نشان داد با افزايش تخليه رطوبتي از 0/6 به 0/8 كل آب قابل دسترس، كاهش معني‌دار 24 و 37 درصدي به ترتيب در ميزان زيست‌توده و عملكرد دانه در كشت بهار و كاهش 34 و 47 درصدي در كشت پاييز مشاهده شد، اما افزايش تخليه رطوبتي از 0/2 به 0/4 و 0/4 به 0/6 موجب كاهش معني‌دار در اين صفات نشد. همچنين نتايج نشان داد تغييرات سطوح تخليه رطوبتي موجب اختلاف معني‌‏‌دار ارتفاع بوته (0/01 P)، قطر ساقه و وزن هزار دانه (0/05 P) در كشت بهار شد، اما اثر آن بر طول و عرض پانيكول و تعداد ساقه فرعي معني‌دار نبود. در كشت پاييز تغييرات سطوح تخليه رطوبتي موجب اختلاف معني‏دار ارتفاع بوته و وزن هزار دانه (0/01 P) شد، اما اثر آن بر بقيه اجزاء عملكرد در سطح 5 درصد معني‌دار نبود.