تحليل انتقادي تفسيرهاي علم گرايانه از آيه 33 سوره الرحمن

از علوم تجربي و دست آوردهاي نوين بشري به عنوان يكي از ابزارهاي وصول به مقصود آيات قرآن ياد شده است. برخي از مفسرين و محققين قرآني با بهره گيري از دانش و فناوري‌هاي جديد بشري، آيه ۳۳ سوره الرحمن را ناظر به دست يابي انسان به فضا و از معجزات علمي قرآن به شمار آورده‌اند. اين ديدگاه را از دو منظر مي‌توان مورد مناقشه قرار داد. دقت در معناي مفردات آيه بيانگر آن است كه ماده «نفوذ» در لغت به معناي «خروج»  است و استعمال آن در صعود به آسمان، كابردي جديد و ناشي از يك غفلت از معناي اصلي اين ماده است كه تحت تاثير دست آوردهاي بشر در عرصه علوم كيهاني معاصر شكل گرفته است، چرا كه در استعمالات قرآن از دو ريشه «عَرَجَ» و «صَعِدَ» براي صعود به آسمان استفاده شده است. از طرفي توجه به سياق دروني آيه مذكور حاكي از آن است كه مراد از آيه، تعجيز و نماياندن ضعف جنيان و انسان‌ها در برابر قدرت خداوند و عدم خروج آنها از سلطه الهي است. همچنين با تأمل در آيات قبل و بعد از آيه ۳۳ سوره الرحمن و ارتباط آنها يكديگر، روشن مي‌شود كه سياق اين آيات مربوط به احوالات روز قيامت و حساب رسي در آن روز است، و مراد از آيات بيان احاطه و سلطه خداوند بر جنيان و انسان‌ها است.