علوم انساني اكولوژيك

در اين مقاله ويژگي‌هاي علوم انساني اكولوژيك به عنوان علامت ظهور يك پارادايم علمي جديد تعريف و شناسايي مي شود. اين مقاله بر روي پسا انسانگرايي اكولوژيك تمركز دارد - گرايشي كه از اواخر دهه نود در چارچوب نقد پساانسان گرايانه از انسان محوري، اروپامحوري و علوم غربي در حال توسعه بوده است. نقش دانش‌هاي اكولوژيك سنّتي، و نيز توسعه علوم انسانيِ زيستي (نوعي دانش فراگير كه علوم انساني، اجتماعي و علوم زيستي را به هم متصل مي‌كند) همچنين در اين مقاله به‌عنوان ابعاد مهم پساانسانگرايي اكولوژيك برجسته مي شود.علوم انساني اكولوژيك ديدگاهي آرمان‌شهري از فرا اجتماعات انسان‌ها و غيرانسان‌ها را بر اساس روابط همزيستي، تكامل مشترك و به هم‌وابستگي ارائه مي‌دهد و ساخت دانش آينده را از نظر ذهنِ گسترده، شناختِ توزيع‌شده، ارتباطات زيستي و همدلي پيش‌بيني مي‌كند.