سياست گذاري راهبردي ايران در فضاي منطقه اي جنوب غرب آسيا (21-2001)

جنوب غرب آسيا به لحاظ ژئوپليتيكي و راهبردي در زمره مناطق بحران‌ساز تلقي مي شود. كه در آن مناطق ژئوپليتيك پيراموني و كشورهاي منطقه و حضور قدرت هاي بين‌المللي و همچنين روابط بين‌المللي نقش ويژه‌اي در كسب و تامين منافع امنيت ملي كشورها ايفا مي كند. جمهوري اسلامي ايران به دليل موقعيت ويژه ژئوپليتيك، اقتصادي، تمدني و استراتژيك همواره در معرض تهديدهاي گوناگون از سوي قدرت‌هاي بزرگ قرار داشته است. بحران‌هاي تكرارشونده يكي از عوامل اصلي تاثيرگذار بر سنجش سياست راهبردي ايران در محيط منطقه‌اي مي باشد.پرسش اصلي مقاله آن است كه «جهت‌گيري و نقش ملي ايران در سياست گذاري راهبردي منطقه‌اي و در سال‌هاي 21-2001 چه بوده است؟» هدف اصلي پژوهش آن است كه معضلات سياسي، اجتماعي، منازعات، رقابت هاي ژئوپلتيكي و امنيتي شدن كنش بازيگران به‌ويژه نقش‌يابي بازيگران گريز از مركز  مؤثر بر امنيت ملي در منطقه بررسي شود. فرضيه مقاله به اين موضوع مي پردازد كه «نقش ملي سياست گذاري راهبردي منطقه‌اي ايران در جنوب‌غرب آسيا مبتني بر رهبري منطقه‌اي و جهت‌گيري ايران براساس سازوكارهاي مبتني بر مقاومت در تهديدات و كنش متقابل شكل گرفته است.»در تنظيم مقاله از رهيافت امنيت منطقه‌اي مقاومت براساس نظريه لوسياني استفاده مي شود. محور اصلي چنين رهيافتي مبتني بر نشانه‌هايي از «تاب‌آوري و مبارزه‌جويي» در برابر تهديدات بوده است. هر يك از مؤلفه‌هاي ياد شده را مي توان به‌عنوان بخشي از سازوكارهاي كنش تاكتيكي و سياست گذاري راهبردي ايران در جنوب غرب آسيا دانست. روش پژوهش در اين مقاله مبتني بر پيوند «تحليل داده‌ها» و «تحليل محتوا» است.