چينه نگاري سكانسي و ريزرخساره‌هاي سازند سروك در غرب بلنداي قديم هنديجان- بهرگانسر- نوروز

سازند سروك (كرتاسه مياني) يكي از مهم‌ترين مخازن نفتي در جنوب غرب ايران به شمار مي‌رود. گسل هنديجان- بهرگانسر- نوروز به طول بيش از 700 كيلومتر يك گسل تقريباً عمودي-راست‌گرد لغزشي در روند عربي (NNE-SSW) است كه ضمن عبور از شمال غربي خليج‌فارس و تاثيرگذاري بر تكامل زمين شناسي منطقه نقش مهمي در تحولات چينه شناسي و رخساه هاي رسوبي سازند سروك داشته است. از اينرو در مطالعه اخير به بررسي ريز رخساره‌ها، محيط رسوبي و چينـه نگـاري سكانـسي سـازند سـروك در غرب بلنداي قديم هنديجان- بهرگانسر- نوروز در ميادين هنديجان، بهرگانسر و ماهشهر پرداخته شد. براي اين منظور تعداد  186مقطع نازك مورد مطالعات پتروگرافي، رسوب شناسي و چينه شناسي قرار گرفت. اين مطالعه مجموعاً منجر به شناسايي ۷ ريزرخساره در ۴ كمربند رخساره اي پهنه جزر و مدي، لاگون، سد، و درياي باز گرديد. وجود ريف هاي پشته اي و نبود رسوبات توربيدايتي يك پلاتفرم كربناته كم عمق از نوع رمپ را براي تشكيل رسوبات سازند سروك در اين ناحيه پيشنهاد مي كند. همچنين چينه نگاري سكانسي رسوبات مورد مطالعه در شمال غرب گسل هنديجان- بهرگانسر- نوروز منجر به شناسائي پنج سكانس رسوبي رده سوم شد. بر اساس نتايج به دست آمده، اگرچه منطقه مورد مطالعه در اوايل سنومانين از نظر ساختاري پايدار بود اما از اواخر سنومانين تحت تاثير فازهاي تكتونيكي مهم در امتداد يك برجستگي قديمي شروع به بالاآمدن كرد. همچنين بالاآمدگي صفحه عربي در اوايل تورونين، موجب عقب نشيني آب دريا و خروج رسوبات سنومانين از آب و در نتيجه وقوع يك فاز فرسايشي مهم در مرز سنومانين و تورنين در بيشتر مناطق (ميادين بهرگانسر و هنديجان) شد. در ميدان ماهشهر به دليل نبود سنگواره هاي شاخص ، اطلاعات جامع و با استناد به اطلاعات مقاطع لرزه نگاري، لاگ هاي پتروفيزيك و مطابقت ريز رخساره‌ها با چاههاي مشابه احتمالارسوبات كربناته بخش فوقاني سازند سروك در روند شمال شمال غرب – جنوب جنوب شرق، به صورت آنلپ در كناره‌هاي اين بلنداي قديمه ته‌نشين شدند.