علمي‌سازي سلامت در فرهنگ عمومي مبتني بر مفهوم «نُشرت» در فرهنگ اسلامي

در تاريخ تمدن بشري و عموم ملل جهان، خرافه­ هاي درماني در كنار آموزه ­هاي علمي وجود داشته است. اين قضيه در جامعه عرب جاهلي ذيل مفهوم نشرت وجود داشته كه به معناي افسون، تعويذ يا دعايي براي درمان بيمار و مجنون بوده است. مسئله پژوهش آن است كه فرهنگ اسلامي با چه مصاديقي، مفهوم نشرت را در فرهنگ عمومي، علمي ­سازي نموده است؟ بر اساس يافته­ هاي پژوهش در حيات فردي: كوتاه كردن سيبيل، شستشوي سر با ختمي، نوره، طيب، مسواك، عسل، اسپند، خوردن و آشاميدن؛ در سبك زندگي خانوادگي: نگاه به زن زيباروي و رابطه جنسي، در سبك زندگي اجتماعي: ملاقات با دوستان و گفتگو با ديگران؛ در عرصه محيطي: پياده­روي، سواركاري، ارتماس در آب و نگاه به سبزه، مصاديق دانش ­بنيان اين مفهوم معرفي شده ­اند. در نتيجه مشخص گرديد دوران تاريخي امام ششم علاوه بر علوم انساني و الهيات، در عرصه علوم تجربي و پزشكي نيز دوران منحصر به فردي شناخته مي ­گردد. علاوه بر اين، نظام سلامت در فرهنگ اسلامي عرصه وسيعي را شامل مي­ گردد كه جامعه و حتي محيط زيست را در بر مي­گيرد و اين موضوع، كلان­نگري و جامعيت فرهنگ اسلامي در علوم سلامت را منتقل مي ­سازد. هم­چنين اهل ­بيت در علمي ­سازي سلامت در جامعه، هم­زمان نيازهاي روز جامعه و نيازهاي فراعصري جوامع را در نظر داشتند. نيز يك انگاره خرافي مي­ تواند با تغيير مصداق توسط عناصر فرهنگ­ساز جامعه، به يك انگاره علمي تبديل گردد؛ بدون اين كه لزوماً عنوان خرافي، از بين برود.