امداد فرهنگي؛ الگويي براي مواجهه با آسيب‌هاي اجتماعي

آسيب‌هاي اجتماعي از جمله مسائلي است كه اگرچه مولود دوران جديد نمي‌باشد اما شرايط دوران مدرن سبب گسترش اين آسيب‌ها شده است. علاوه بر شرايط دوران جديد، فاصله‌گرفتن از ظرفيت‌ها و اقدامات سنتي و بومي متناسب با اقتضائات هر منطقه، سبب پيچيده‌تر شدن آسيب‌هاي اجتماعي در ساليان اخير شده است. اين مقاله به دنبال آن است كه باتكيه‌بر سنت ايراني اسلامي و بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي انساني و زيرساخت‌هاي فرهنگي و ديني، مفهوم «امداد فرهنگي» را به‌عنوان يكي از راهكارهاي مواجهه به‌منظور پيشگيري و جلوگيري از گسترش آسيب‌هاي اجتماعي ارائه كند. براين‌اساس در اين مقاله با استفاده از روش كتابخانه‌اي و مصاحبه در مقام گردآوري داده و روش تحليل مضمون در مقام تحليل داده‌ها، تلاش شده است مفهوم «امداد فرهنگي» تبيين شود. به‌منظور تبيين اين مفهوم، ابتدا انواع تركيب‌هاي صفت و موصوفي و هويتِ فعل و فاعلي موردبحث قرار گرفته و در ادامه چهار بعد «هويت»، «دين‌داري و معنويت»، «همزيستي» و «سازماندهي و شبكه‌سازي» به‌عنوان ابعاد اصلي اين مفهوم ارائه شده و نقاط تمايز آن با مفاهيم مشابه مانند مددكاري اجتماعي مورد اشاره قرار گرفته است.