آسيب شناسي ديني آموزۀ نيروي برتر در برنامه انجمن معتادان گمنام

برنامه بهبودي انجمن معتادان گمنام(NA)، برنامه اي‏ نسبتاً موفق در ترك اعتياد كه بيش از دو دهه از ورود آن به ايران مي‏ گذرد و مورد توجه مخاطبان خاص قرار گرفته است. از ديد انجمن، پذيرش و اجراي قدم هاي دوازده ‏گانة اين برنامه، معتاد متجاهر را به معتاد بهبوديافتة متعهّد، تبديل مي كند. هر چند كه اين برنامه دورنمايي را به تصوير مي‏ كشاند كه در آن رهجويان با ايجاد ارتباطي مستحكم با خداوند ارادة او را محقق مي ‏سازند، اما در واقع به رغم كنترل مصرف مواد مخدر در مراحل اوليه، با به هم ‏ريختگي معرفت ديني و اعتقادي رهجويان در ادامه مسير، احتمال خطر وسوسة منجر به مصرف و عود بيماري اعتياد را بالا مي برد؛ عوارضي كه متأثر از مباني سكولاريستي و اومانيستي آموزه‏ هاي برنامه معتادان گمنام، بسترساز بي اعتنايي يا مخالفت رهجويان با فرهنگ اسلامي و ارزش‏هاي اجتماعي مي شوند. اين مقاله با بهره ‏گيري از منابع مختلف اطلاعاتي و تكنيك تحليل كيفي، با اتخاذ موضع آسيب‏ شناسانه كوشيده است تا با شناخت نحوۀ نگاه متون رسمي NA به آموزۀ «نيروي برتر»، ريشه هاي معرفتي عدم ثبات اعضاي اين گروه و لغزش و عود مصرف مجدد آنها را تبيين كند.