شناسايي عوامل فرهنگي مؤثر بر اجراي سياست ‌هاي مقابله با كرونا

شيوع و همه گيري بيماري كرونا، يك مسئله عمومي و حياتي است كه همه نظام هاي اجتماعي را درگير نموده است. نهادها و مراكز ذي ربط سياست هايي را اتخاذ مي نمايند تا اين بحران را مديريت و كنترل نمايند. در اين ميان دسته اي از عوامل كه ريشه در بافتارهاي فرهنگي جوامع دارند، مي توانند به عنوان عوامل مؤثر بر اجراي سياست هاي مقابله با كرونا ايفاي نقش نمايد. هدف اين پژوهش شناسايي عوامل فرهنگي مؤثر بر اجراي سياست هاي مقابله با كرونا مي باشد. عوامل فرهنگي به دليل ريشه در نظام باورها، ارزش ها و جهان بيني جوامع، نقش مهمي در حمايت و تحقق سياست هاي مقابله با كرونا دارند.  اين پژوهش در زمره پژوهش هاي كيفي و اكتشافي است و از نظر هدف يك پژوهش كاربردي محسوب مي شود كه براي گردآوري اطلاعات از مصاحبه هاي نيمه ساختاريافته با خبرگان بهره مي جويد. سپس اطلاعات گردآوري شده با روش تحليل مضامين (شبكه مضامين) مورد تحليل قرار مي گيرد. براي بررسي پايايي پژوهش نيز از ضريب پايايي هولستي استفاده مي شود. سرانجام «برجسته سازي»، «نهادهاي مذهبي»، «اخلاق شهروندي»، «اعتماد عمومي»،  «همسوسازي سياست هاي فرهنگي و بهداشتي» و «تقويت و حمايت از پاره فرهنگ هاي موافق و سازگار» به عنوان عوامل مؤثر بر سياست هاي مقابله با كرونا شناسائي شدند. در نتيجه هر يك از عوامل فوق به عنوان يك عامل فرهنگي، مي تواند بر پياده سازي سياست هاي مقابله با كرونا تأثيرگذار بوده و زمينه تحقق و اجراي سياست هاي مقابله با كرونا را تسهيل و مورد حمايت قرار دهد.