ارزيابي حساسيت داده‌ گواري رطوبت خاك به تعداد عمق ‌هاي نمونه‌ برداري و فاصله هاي زماني بين اندازه ‌گيري‌ ها با استفاده از حل عددي معادله ريچاردز

روش هاي گوناگوني براي به دست آوردن رطوبت خاك در عمق ريشه توسعه يافته اند كه از آن جمله مي توان به استفاده از حسگرهاي اندازه گيري رطوبت خاك يا به مدل هاي شبيه سازي رطوبت خاك اشاره كرد. هر يك از روش ها مزايا و معايب خود را دارد. علم  داده گواري به مجموعه روش هايي اطلاق مي شودكه در آن به صورت توام از مدل هاي مبتني بر فيزيك پديدۀ مورد مطالعه و مشاهدات اندازه گيري شده از آن استفاده مي گردد تا تخمين دقيق‌تري از پديدۀ مورد مطالعه به دست آيد. در پژوهش حاضر، امكان كاهش تعداد عمق هاي اندازه گيري رطوبت توسط حسگرهاي رطوبت سنج خاك در عمق و افزايش فاصلۀ زماني بين دو برداشت اطلاعات متوالي از حسگرهاي رطوبت سنج آن ها، با استفاده از داده گواري به كمك فيلتر كالمن همادي بررسي شد. داده‌هاي مورد نياز مدل سازي از دو مزرعۀ چغندرقند و دو مزرعۀ ذرت علوفه‌اي در منطقۀ جوين در استان خراسان رضوي در بازۀ زماني ارديبهشت تا آبان 1399 به‌صورت ميداني برداشت شد. نتايج پژوهش مبين آن بود كه سناريوهاي داده گواري با استفاده از فيلتر كالمن همادي توانسته اند با استفاده از مشاهدات با فاصله هاي زماني طولاني‌تر به سطح مناسبي از دقت برسند و مجموع قطر ماتريس كوواريانس شبيه سازي را در مقايسه با شبيه‌سازي سيستم بدون داده‌گواري 61 تا 86 درصد كاهش دهند. nRMSD رطوبت خاك براي عمق لايۀ توسعۀ ريشه، در مقايسه با شبيه‌سازي سيستم بدون داده‌گواري، از 0/04 تا 0/12 كاهش يافت. مقايسۀ نتايج سناريوهاي داده گواري نشانگر آن بودند كه با انتخاب مناسب تعداد عمق هاي مشاهدات، امكان دستيابي به تخميني از رطوبت خاك با دقت مناسب، با استفاده از حداقل تعداد حسگرهاي رطوبت خاك فراهم است.