مقايسه اثربخشي آموزش تاب‌ آوري و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي بر تأخير در رضامندي و فرسودگي تحصيلي دانش ‌آموزان

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي آموزش تاب‌آوري و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي بر تأخير در رضامندي تحصيلي و فرسودگي تحصيلي دانش‌آموزان انجام گرفت.  روش: روش پژوهش، آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعة آماري شامل كليه دانش‌آموزان پسر پايۀ يازدهم شهر بهبهان در سال تحصيلي 1401-1400 بودند. از جامعه فوق ۷۵ نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و سپس به‌طور تصادفي در سه گروه ۲۵ نفري (۲ گروه آزمايشي و يك گروه گواه) جايگزين شدند. آزمودني‌هاي گروه‌هاي آزمايشي، برنامــه‌هاي آموزش تاب‌آوري گيلهام و همكاران (1990) و آموزش راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي پنتريچ (1999) را طي 12 جلسۀ 60 دقيقه‌اي دريافت كردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامۀ تأخير در رضامندي تحصيلي بيمبنتي و كارابنيك (1998) و سياهه فرسودگي تحصيلي برسو و همكاران (2007) بود. براي تحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس چندمتغيري استفاده شد.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه آموزش تاب‌آوري در مقايسه با آموزش راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي به‌طور معني‌داري تأثير بيشتري بر تأخير در رضامندي تحصيلي دانش‌آموزان داشت (0.001=p)، درحالي‌كه ميان اين دو روش آموزشي از لحاظ تأثير بر فرسودگي تحصيلي دانش‌آموزان، تفاوت معني‌داري مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج مطالعه حاضر، مي‌توان گفت كه هر دو روش آموزش تاب‌آوري و آموزش راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي مي‌توانند موجب كاهش فرسودگي تحصيلي دانش‌آموزان شوند. اگرچه، در جهت افزايش توانايي تأخير در رضامندي تحصيلي روش آموزش تاب‌آوري بهتر عمل كرده و بيش از روش آموزش راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي مي‌تواند باعث افزايش توانايي تأخير در رضامندي تحصيلي دانش‌آموزان شود.