اثربخشي آموزش مهارت‌هاي خودگرداني بر حواس‌ پرتي ديجيتالي و مشاركت تحصيلي

هدف: پژوهش حاضر با هدف اثربخشي آموزش مهارت‌هاي خودگرداني بر حواس‌پرتي ديجيتالي و مشاركت تحصيلي دانشجويان دانشگاه آزاد شهرستان لردگان انجام شد.روش: پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل نابرابر بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان شهرستان لردگان در سال تحصيلي 1402-1401 بودند كه تعداد 60 نفر به روش خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل (هر گروه 30 نفر) گمارده شدند. به‌منظور سنجش متغيرهاي مورد پژوهش از پرسشنامه حواس‌پرتي ديجيتالي سام‌گاندار (2014) و پرسشنامه مشاركت تحصيلي ريو (2013) استفاده شد. پس از انجام پيش‌آزمون آزمودني‌هاي گروه آزمايش تحت 10 جلسه آموزش مهارت‌هاي خودگرداني قرار گرفتند و گروه كنترل، آموزشي در اين زمينه دريافت نكردند. سپس هر دو گروه مجدد با پس‌آزمون مورد ارزيابي قرار گرفتند. تحليل داده‌ها‌ نيز با استفاده از روش تحليل كوواريانس (آنكوا) و نرم‌افزار SPSS انجام شد. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد نمرات پس‌آزمون حواس‌پرتي ديجيتالي (F= 798.62, P 0.01) و مشاركت تحصيلي ((F= 224.018, P 0.01)، در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معني­دار داشت.نتيجه­‌گيري: طبق يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش مهارت‌هاي خودگرداني حواس‌پرتي ديجيتالي را كاهش مي‌دهد و باعث افزايش مشاركت تحصيلي مي‌شود؛ بنابراين بر اساس اين نتايج پيشنهاد مي‌شود سيستم‌هاي آموزشي از اين آموزش‌ها در جهت كاهش حواس‌پرتي ديجيتالي دانشجويان درگير و همچنين جهت بالا بردن سطح مشاركت تحصيلي استفاده كنند.