مقايسۀ اثربخشي آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌ گري و آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد بر معناي تحصيلي دانشجويان داراي رفتارهاي خودشكن

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسۀ اثربخشي آموزش مهارت‌هاي خودتعيين‌ گري و آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد بر معناي تحصيلي دانشجويان داراي رفتارهاي خودشكن انجام شد. روش: پژوهش حاضر از لحاظ هدف، كاربردي و از لحاظ روش، نيمه آزمايشي با طرح گروه كنترل نابرابر است. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه گيلان بود كه به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي سه مرحله‌اي از ميان دانشكده‌ها، رشته‌ها، كلاس‌هاي داير در هريك از دانشكده‌هاي دانشگاه گيلان، به تعداد 15 نفر در هر گروه آزمايشي 1، آزمايشي 2 و گواه گمارده شدند. هم‌چنين از پروتكل آموزش خودتعيين‌گري و آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد شد. براي آزمودني‌هاي گروه آموزشي 1، آموزش خودتعيين‌گري و آموزش مبتني بر تعهد طي 8 جلسه و هر جلسه 90 دقيقه به طول انجاميد. در اين مدت اعضاي گروه گواه هيچ نوع مداخله‌اي دريافت نكردند. ابزار اندازه‌گيري، پرسشنامه معناي تحصيلي هندرسون - كينگ و اسميت (2006) و پرسشنامه شناخت و رفتار خودشكن كانينگهام (2007) بود. در بخش تجزيه‌وتحليل توصيفي شاخص‌هايي نظير فراواني، ميانگين و انحراف استاندارد نمرات و در بخش استنباطي آزمون t وابسته، تحليل كوواريانس تك متغيره (ANCOVA) و تحليل كوواريانس چند متغيره (MANCOVA) مورد استفاده قرار گرفته است(0.05 P). يافته‌ها: نتايج آزمون تحليل واريانس افتراقي با پيگيري سه‌ماهه نشان داد آموزش خودتعيين‌گري و آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد هر دو تأثير معناداري بر بهبود معناي تحصيلي در دانشجويان داراي رفتارهاي خودشكن دارند و اين تأثير براي آموزش خودتعيين‌گري بيشتر است. نتيجه‌گيري: اين يافته‌ها مي‌تواند پشتوانه‌اي آموزشي- درماني در دانشگاه‌ها، كلينيك‌ها و مراكز مشاوره در جهت تقويت معناي تحصيلي در دانشجويان داراي رفتارهاي خودشكن باشد.