اخلاق، سياست و خودآييني: روايت‌هاي متفاوتي از مفهوم خودآييني در اخلاق و سياست

اين مقاله مطالعه‌اي است درباره اخلاق و سياست. براي انجام اين كار، نويسندگان به مطالعه مفهوم خودآييني متمركز بوده‌اند. خودآييني از اين جهت اهميّت دارد كه وقتي صحبت از رويكردهاي فلسفي يا سياسي به ليبراليسم باشد، هر بحثي درباره اخلاق، سياست و عدالت، به نحوي با آن پيوسته است. اين مقاله به طور ويژه روايت‌هاي ليبرال از خودآييني را در كنار رويكردهاي رقيبي كه به نحوي دعاوي ليبرال درباره كاربردهاي سياسي و فلسفي اين مفهوم را به چالش كشيده‌اند، بررسي مي‌كند. نويسندگان به اين نتيجه رسيده‌اند كه اخلاقي بودن در رويكردهاي ليبرال، ريشه در تصور فرد خودآيين به عنوان اصلي متافيزيكي دارد. درجريان اين پژوهش مشخص شده است كه اين اصل متافيزيكي در معناي سرحدي خود، به پارادوكسي اخلاقي در ليبراليسم منتهي مي‌شود. اينكه خودآييني در مقام واسطه‌اي مفهومي چه نقشي در صورتبندي‌هاي ممكن از اخلاق ليبرال دارد، پرسش و رابطه‌‌ي ميان اخلاق ليبرال و خودآينني، فرضيه مقاله است. همچنين روش پژوهش، متن محور است. متن‌گرايي به عنوان يك روش پژوهش بر خلاف تحليل گفتمان يا روش شناسي‌هاي هرمنوتيكي با معناي سر راست مفاهيم و عبارات سر و كار دارد. يعني براي تفسير معناي مفاهيم نه با مقاصد نويسنده، زمينه‌هاي تاريخي يا رابطه گفتمان شكل گرفته حول يك مفهوم با سازمان قدرت در جامعه بلكه با معناي خاص آن در متن آنطور كه در برخورد اوليه با آن به ذهن مي‌رسد، ارتباط برقرار مي‌كند. به اعتبار همين ضرورت روش شناختي، نويسندگان تلاش كرده‌اند تا ضمن بهره‌گيري خوانش منابع مرتبط با مفهوم خودآييني، مدعا و مفروضات خود را به اثبات برسانند.