وضعيت فضاي حضور در برساخت هنري مؤلف-راوي غزليات شمس

در عرفان عاشقانه مسألۀ مواجهه با نظام نشانه ها و كنش نشانه ورزي به نحو خاصي موجب بازنمايي و سامان بخشي به دالِ كلان جهان وحدت يا وضعيت حضور گرديده است؛ به طوري كه كاركرد ارجاعي و قراردادي زبان به غياب درآورده مي شود و نشانه ها كاركرد رمزي و لايه هاي معنايي عميق تري مي يابند. وجوه دلالي تمثيل ها و استعاره هاي برسازندۀ فضاي حضور به جهان پيش از هبوط به مرحلۀ پيشازبان بازمي گردد؛ بر همين اساس تجربۀ حضور در بعد زمان بر محور زمان زيستۀ تجربه كننده و شكستن زمان و در بعد مكان با روساختي متفاوت و گذر از مكاني كنشي و فيزيكي به فضايي در ساحت تجربۀ شهودي نمود مي يابد. از ميان نوشتارهاي عرفاني غزل هاي مولوي از منظر نشانه شناسي تمثيل ها و استعاره هاي برسازندۀ فضاي حضور يا وحدت متنوع و چند لايه است. سؤال اصلي اين نوشتار اين است كه برساخت هنري مؤلف- راوي غزليات شمس در بازنمايي فضاي حضور در رمزگان زباني-روايي متن غزليات شمس چگونه سامان يافته است؟ روش تحقيق به شيوۀ توصيفي تحليلي و متناسب با معرفت شناسي حاكم بر متن است. نتيجه نشان مي دهد كه مؤلف- راوي غزليات شمس با روايت پردازي مبتني بر حضور هر كدام از تمثيل ها و استعاره هاي خرد و كلان را با  ذيل وجوهي از دال هاي حوزه هاي زيستي و معرفتي در جهت تبيين ماهيت فضاي رازناك، ابهام آميز، غيرشفاف، بلعنده، نامتعين، تفكيك ناپذير، بيكران و منبسط جهان وحدت به كار گرفته است