تحليل كاربرد حسن تعبير در خسرو و شيرين نظامي

حكيم نظامي گنجوي سراينده اي صاحب سبك و شاعري جريان ساز در آفرينش منظومه هاي غنايي در تاريخ ادبيات فارسي است. خسرو و شيرين نخستين منظومه غنايي شاعر، داستان دلدادگي، عشق و هوس و نمونه درخشان تن‌كامه‌سرايي  در شعر فارسي است. اين جستار به تحليل كاربرد حسن تعبير در خسرو و شيرين مي پردازد و در صدد است تا به اين پرسشها پاسخ دهد كه: حسن تعبير براي بيان و بازنمايي چه موضوع هايي در خسرو و شيرين به كار رفته است؛ حسن تعبير از طريق چه شگردهاي ادبي و بلاغي در خسرو و شيرين بازتاب يافته است و چه عواملي زمينه و بستر شكل گيري حسن تعبير در خسرو و شيرين را فراهم ساخته است. نگارندگان داده هاي تحقيق را از متن داستان به روش استقراي تام استخراج كرده و به روش توصيفي ـ تحليلي به تبيين كاربرد حسن تعبير در منظومه پرداخته اند. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه موضوعاتي مانند واژگان و مفاهيم تابو، امور هراس‌انگيزي همچون مرگ، بيماري و پريشان‌حالي و توصيفات عشقبازي و هوسراني در متن داستان با بهره‎گيري از حسن تعبير بيان شده است و شاعر از شگردهاي بلاغي استعاره، تشبيه و كنايه در بيان مفاهيم ممنوع و تنش زا استفاده كرده است و كوشيده است از اين طريق وجهه‌ خود و مخاطبان بالفعل و بالقوه داستان را حفظ كند.