غياب امر بدني در منظومۀ خسرو و شيرين نظامي

غياب؛ به عنوان ويژگي ذاتي زبان، داراي دو سطح است. سطح اول، غياب در سطح معمولي زبان و سطح دوم، غياب مضاعف كه مربوط به ادبيات است. شاعران با استفاده از فنون و ترفند هاي بلاغي، برخي مضامين را يا به منظور خلق زيبايي يا به دليل محدوديت هاي اخلاقي كه براي خود قائل مي شوند و يا منع و كنترل هاي اخلاقي و سياسي كه در جامعه وجود دارد، به غياب مي رانند. نظامي از جمله شاعراني است كه با مهارت فراوان، با توجه به محتواي منظومه هاي عاشقانه اش، غياب را از ساده ترين سطح تا ممنوع ترين شكل آن براي بازنمايي امر بدني در شعر خود به كار گرفته است. جامعه‌ آماري تحقيق حاضر، خسرو و شيرين نظامي است كه در آن ابياتي كه امر بدني در آن ها به غياب رانده شده است، به شيوۀ كتابخانه‌اي گردآوري شده و به روش تحليلي- توصيفي و استفاده از تكنيك تحليل محتوا مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته‌اند، سپس براساس حوزه هاي معرفتي-رفتاري به كار گرفته شده توسط شاعر، طبقه بندي شده اند. در ادامه مشخص گرديده است كه شاعر از پانزده حوزه‌ معرفتي- رفتاري استفاده كرده است. بيشترين فراواني ابيات داراي غياب امور مگو و امور تابويي مربوط به كشاورزي با25 درصد و احجار و سنگ هاي قيمتي با 15 درصد كل ابيات است. در ميان حوزه هاي به كار گرفته شده، حوزه‌هاي آيين سواركاري و حوزۀ ادويه و اغذيه با 2 درصد مجموع ابيات سطح دوم و سوم داراي كمترين فراواني ابيات هستند.