تحليل ساختاري پيشران‌هاي توسعه منطقه‌اي (مطالعه موردي: استان چهارمحال و بختياري)

شناخت دلايل و عوامل مؤثر بر توسعه‌يافتگي و توسعه‌نيافتگي يكي از مهم‌ترين موضوعات مطالعات اجتماعي و اقتصادي در نيم‌قرن اخير مي‌باشد. توسعه منطقه‌اي به‌عنوان يكي از پيش‌نيازهاي توسعه‌يافتگي بر جنبه‌هاي گوناگون توسعه جهت دستيابي به توازن و تعادل منطقه‌اي، كاهش نابرابري‌هاي زيرساختي، تعديل شكاف‌هاي ساختاري و سرزميني تأكيد مي‌نمايد. چنين الگويي از توسعه علاوه بر اين‌كه به لحاظ مديريت بهينه منابع و توان بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي منطقه‌اي بسيار كارآمد است، باهدف كاهش يا حذف تفاوت‌هاي بين منطقه‌اي و درون‌منطقه‌اي، انتظام مكاني - فضايي فعاليت‌هاي اقتصادي - اجتماعي و ساختاري را نيز بر اساس ظرفيت‌هاي محلي مناطق ساماندهي مي‌كند. پژوهش حاضر باهدف تحليل ساختاري پيشران‌هاي مؤثر بر توسعه منطقه‌اي در استان چهارمحال و بختياري صورت گرفته است. رويكرد حاكم بر اين پژوهش كاربردي - نظري و از حيث ماهيت و روش، توصيفي - تحليلي و پيمايشي مي‌باشد. گردآوري داده‌ها و اطلاعات، به‌وسيله مطالعه منابع كتابخانه‌اي - اسنادي و برداشت‌هاي ميداني (مصاحبه و پرسشنامه) صورت گرفت. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از مدل‌هاي كمي و نرم‌افزاري (روش تحليل اثرات متقابل و نرم‌افزار ميك‌مك) تعداد (20) عامل، به‌عنوان پيشران‌هاي كليدي مؤثر بر توسعه منطقه‌اي در استان چهارمحال و بختياري، استخراج و انتخاب گرديد.