سنجش تطبيقي پياده مداري محلي با روش‌هاي كمّي و اعتبارسنجي نتايج آن‎ها با تحليل آماري

پياده‎روي يك فعاليت اساسي و عابرين پياده، خونِ حياتي فضاهاي شهري هستند. هدف از اين پژوهش سنجش تطبيقي وضعيت پياده مداري دو محله مرزداران و تختي تهران به همراه اعتبارسنجي نتايج و مقايسه مدل‌هاي تخصصي است. تجزيه‌وتحليل اطلاعات و مقايسه تطبيقي دو محله با سه مدل كمّي واك اسكور، اسمارتراك و چيدمان فضا و تحليل آماري به‌وسيله نرم‌افزار Spss LISREL، صورت گرفته است. روش تحقيق به‌صورت توصيفي-تحليلي و با ماهيت پيمايشي، از نوع كاربردي است. جامعه آماري نيز در اين تحقيق 250 نفر از ساكنين دو محله تختي و مرزداران هستند. در تجزيه‌وتحليل مدل‎هاي تخصصي پياده‎مداري، محله تختي (بافت فشرده) امتياز واك اسكور 93.07 درصد، تراز هم پيوندي 1.76 در چيدمان فضا و Z-score مثبت 3 در مدل اسمارتراك؛ و محله مرزداران (بافت نوساخته) امتياز واك اسكور 77.86 درصد، تراز هم پيوندي 1.69 در چيدمان فضا و Z-score منفي 3 در مدل اسمارتراك به‌دست آمد. بر اساس اين نتايج و مقايسه آن‎ها با تحليل‎هاي آماري، با بررسي معيارهاي عملكردي، كالبدي، اجتماعي و زيست‌محيطي، محله تختي با ميانگين آماره 3.52 داراي قابليت پياده مداري مطلوب‌تري نسبت به محله مرزداران با ميانگين آماره 2.40 است كه تأييدكننده نتايج مدل‌هاي كمّي بر پياده مداري محله تختي است.