اثر تغيير اقليم در انتقال آب بين حوضه‌اي تحت سناريوها و مدل تغيير اقليم (حوضه تجن استان مازندران)

انتقال آب بين حوضه اي (IBT) به طور گسترده براي كاهش كمبود آب به قيمت به خطر انداختن دسترسي به آب در مناطق صادر كننده آب استفاده مي شود. با اين حال، ما نميدانيم كه IBTها در كاهش تنش آب بين منطقه اي در شرايط آب و هوايي متغير و زمينه عرضه و تقاضاي آب چقدر كارآمد هستند. در اين پژوهش تالش بر آن است كه با كمك سناريوهاي تغيير اقليم به ميزان درستي از آن دست يابيم. براي بررسي اثرات تغيير اقليم بر منابع آب حوضه از داده هاي هيدرومتري و كليماتولوژي دوره 21 ساله 2019-1998 استفاده شد. اين تغييرات دما و بارش با استفاده از داده هاي دماي حداقل، دماي حداكثر و بارش مورد بررسي قرار گرفت و با به كارگيري مدل WG-LARS تغيير اقليم حوضه آبريز تجن با استفاده از مدل گردش عمومي جو 5CMIP و سناريوهاي اقليمي 2.6RCP4.5،RCP و 8.5RCP در سالهاي 2030-2050 شبيه سازي گرديد. نتايج ارزيابي مدل گردش عمومي جو 5CMIP در دوره پايه، نسبت به آمار ايستگاه سينوپتيك و باران سنجي براساس مولفه دما و بارش به ترتيب در ايستگاه هاي ناز و داراب داراي بيشترين همبستگي و تطابق ميباشد. در بازه زماني 2030 تا 2050 تحت سناريوي 2.6 RCP، 4.5 RCP و 8.5 RCP در ايستگاه پلسفيد و تجن به ترتيب افزايش 2-10 و 2-20 درصدي بارش در بعضي از ماه ها رخ داده است. اما در بيشتر ماه ها مقدار بارش ثابت يا گاها بين 2 تا 10 درصد كاهش يافت كه سبب كاهش رواناب به دليل اجراي طرح هاي توسعه منابع آب شد. نتايج تحليل رواناب در مدل اقليمي تحت سناريوي ،5/4 كاهش ميزان رواناب در اكثرماه ها بوده است كه اين درصد اختالف بسيار ناچيز بوده اما در سناريوهاي 2/6 و 8/5 در ماه ها ميزان اختلاف قابل توجه مي باشد. دماي نيز تحت دو سناريوي 2/6 و 4/5 خوشبينانه و متوسط كاهش پيدا كرده اما در سناريوي 8/5 كه سناريو بدبينانه بوده، ضمن افزايش غلظت گازهاي گلخانه اي، اين افزايش موجب بهم ريختگي در جو و افزايش دما شده براساس نتايج به دست آمده افزايش بارش درحوضه آبريزتجن منجربه افزايش ميزان رواناب سطحي در سطح حوضه مورد مطالعه دردوره پيش بيني-2030 2050 خواهد شد.