تحليل روند نقطه‌اي و منطقه‌اي بارش در استان فارس در دوره 1369 تا 1399

مطالعه روند تغييرات بارش براي برنامه‌ريزي‌هاي كوتاه مدت و بلند مدت مديريتي اهميت فراواني دارد. اهميت اين مطالعه زماني بيشتر مي‌شود كه در منطقه‌اي خشك و نيمه خشك مانند فارس با محدوديت زماني و مكاني بارش روبرو باشيم. فلذا در مطالعه حاضر به بررسي روند بارش از 1369 تا 1399 در 27 ايستگاه باران سنجي، سينوپتيك و تبخير سنجي در سطح استان فارس پرداخته شد. مطالعه روند تغييرات بارش در مقياس‌هاي زماني سالانه و فصلي و مكاني نقطه‌‌‌‌اي و منطقه‌اي صورت پذيرفت. از روش‌هاي من-كندال، تخمين گر شيب سن و تحليل رگرسيون خطي براي تحليل نقطه‌اي و از روش من-كندال منطقه‌اي براي تحليل منطقه‌اي روند استفاده گرديد. بارش سالانه در تمام ايستگاه‌ها و دوره زماني مورد مطالعه شيب كاهشي داشت. ولي ارسنجان (5.9 ميليمتر در سال)، برغان (11.4 ميليمتر در سال)، تنگاب فيروزآباد (7.9 ميليمتر در سال) و فراشبند (5.1 ميليمتر در سال) تنها نقاط داراي روند معنادار كاهشي بارش در سطح اطمينان 95% بودند. درمقياس فصلي، تقريباً دراكثر فصول و اكثر ايستگاه‌ها شاهد كاهش بارش هستيم. به جز فصل تابستان كه در اكثر ايستگاه‌ها يك افزايش بارش خفيف مشاهده مي‌شود. از ميان اين ايستگاه‌ها، ارسنجان (4.73 ميليمتر كاهش در سال)، برغان (14.5 ميليمتر در سال)، شيراز (4.6 ميليمتر در سال)، فراشبند (4.3 ميليمتردر سال)، كازرون (6.7 ميليمتر در سال)، مادرسليمان (4.1 ميليمتر در سال( و زرقان (4.4 ميليمتر در سال) شاهد روند كاهشي معنادار در سطح اطمينان 95% در فصل زمستان بودند. درسطح منطقه‌اي و در مقياس سالانه و فصلي كل استان شاهد كاهش بارش به خصوص در فصل زمستان و بارش سالانه بوده است. اين ميزان كاهش بارش در شمال غرب استان كمي ضعيف‌تر از ساير نقاط استان است. افزايش بارش معنادار در فصل تابستان در قسمت جنوبي قابل مشاهده است. اين امر ممكن است به دليل فعاليت مانسون هند باشد. در فصل زمستان كاهش بارش مشاهده مي‌شود.