پيش نگري تبخير و تعرق پتانسيل بر اساس سناريوهاي واداشت تابشي (مطالعه موردي: تبريز)

تبخير – تعرق از بخشهاي مهم چرخه هيدرولوژي بوده و تعيين دقيق مقدار آبي كه براي تبخير و تعرق مصرف ميشود، از عوامل اساسي در برنامهريزي براي رسيدن به محصول بيشتر و از مهمترين پارامترهاي مديريت آب در گياهان است. پژوهش حاضر با هدف پيش بيني تبخير تعرق پتانسيل ايستگاه تبريز به عنوان پاسخي به تغييرات اقليمي انجام شد. به اين منظور روش پنمن مانتيث به عنوان الگوريتم معيار براي برآورد تبخير تعرق پتانسيل در دوره زماني پايه (2005 1991) استفاده بكار رفت. تبخير تعرق پتانسيل در دوره 2100 2025 با استفاده از سناريوهاي 2.6 RCP، 4.5 RCP و 8.5 RCP بر اساس مدل هاي CMIP5 (1.1 BCC CSM و CCSM4) و مدل LARS WG6 برآورد شد. در نهايت با استفاده از شاخص‍هاي آماري اعتبار سنجي بررسي توانمندي مدل LARS WGطي دوره پايه با مقادير مشاهداتي طي دوره پايه (1991 2005) ارزيابي شد. همچنين براي بدست آوردن ارزيابي كلي كيفيت برآورد‌ها از منحني امتياز مهارتي ROC استفاده شد. ارزيابي عملكرد ميانگين دو مدل نشان داد كه براي ماه‌هاي گرم سال، مدل قابليت بهتري در برآورد ميزان تبخير تعرق پتانسيل در مقايسه با ماه‌هاي سرد داشته و كمترين خطاي RMSE در ماه‌هاي گرم بوده است، به‌طوري كه در ماه ژانويه با مقدار 0.15 ميلي‌متر كمترين مقدار خطا را داشت. در مقايسه ماه ها نيز نتايج حاكي از بهترين ميزان برآورد دو ماه فوريه و اوت در برآورد مقادير سالانه تبخير تعرق بود. همين طور نتايج نشان داد كه در تمامي دوره هاي آتي و تحت تمامي سناريوها، ميانگين تبخير و تعرق مرجع در مقياس‌هاي سالانه در مقايسه با دوره پايه افزايش معني داري در سطح 0.01 خواهد داشت. همچنين نمودار مشخصه عملكرد مهارتي نتايج قابل قبولي را از پيش بيني هاي دو مدل تبخير تعرق پتانسيل نشان داد. نتايج ميانگين دو مدل بيانگر افزايش تبخير – تعرق پتانسيل پيش بيني شده تحت سناريوهاي RCP بود.