مسئله شادي در تلويزيون جمهوري اسلامي ايران يك تاريخچه از دهه شصت

بعد از انقلاب فضاي گفتماني مبهم و احكامِ تاريخي و فرهنگي شده حول موضوع شادي يكي از گره گاه هاي مهم مناقشات در تلويزيون را پديد آورد. با توجه به اهميت شناخت بافت تاريخي در فهم مسئله شادي در تلويزيون، پرسش اين است كه تلويزيون در دهۀ شصت در تعامل با نظام سياسي و نيروهاي اجتماعي و نيز امر ديني در پروبلماتيك شادي عملاً چه وقايعي را پشت سر گذاشته اند. بررسي ها نشان مي دهد تلويزيون  در دهه اي كه با شورِ هنوز انقلابي و جنگ آغاز شده بود، ابتدا از طريق حذف مطلق برخي دال ها، تغيير عوامل انساني، سانسور، كنترل واردات برنامه، هراس اخلاقي ايجاد شده در تريبون ها، و در نهايت تكوين بطئي نهادهاي نظارتي؛ و پس از آن با استفاده از صورت هاي نو و يا به‌تازگي بركشيده شده اي از مناسك و جشن ها و موسيقي، حذف رقص و حركات بدني شادمانه، تغيير دادن فضاي مسابقات تلويزيوني به سمت برنامه هاي آموزشيِ خالي از بازيگوشي، حذف هاي چندگانه در موسيقي و نيز به حداقل رساندن هر نوع اختلاط زن و مرد، شادي به‌مثابه مفهومي عرفي را كنترل و بازتعريف كرد. زمان كمِ كنداكتور تلويزيوني هم به نحوي بنيادين نوع برنامه ها را كنترل مي كرد. با وجود شواهد روزافزوني مبني بر مسئله‌ساز شدن فاصله ايده ها با وضعيت عملي برنامه سازي، و نيز به رغم گسست بخش هايي از جامعه از قرائت رسمي از موضوع شادي، اين مسائل تا اواخر دهه  وضعيت مسلط تلويزيون را دچار تغييرات عمده يا ستيز با نظرگاه هاي عمومي نمي كرد. كنشگري مرزي آيت الله خميني هم نقش قابل توجهي در رفع انسداد در برخي دال هاي شادي داشت.