مطالعه رابطه بين سرمايه اجتماعي و مؤلفه‌هاي آن با عملكرد شغلي: فراتحليل پژوهش‌هايي بازه زماني 1390 الي 1401

«عملكرد شغلي» كنشي سازماني و نهادي است كه به‌تبع سطح سرمايه اجتماعي بر شكوفايي و توسعه ‌سازماني تأثير مي‌گذارد و به بازدهي و اثربخشي يا برايند شغلي در يك سازمان اطلاق مي‌شود. عملكرد شغلي سازماني تحت تأثير هنجار شغلي، سرمايه درون و برون‌گروهي، اعتماد سازماني و روابط اجتماعي در يك مجموعه قرار گرفته و از جمله آثار آن خلاقيت، نوآوري و شكوفايي سازماني است. سازمان‌هاي شغلي و اجتماعي با بهره‌گيري از سرمايه اجتماعي از وابستگي مي‌گريزند و با ايجاد اخلاق كار و افزايش بازدهي عملكرد شغلي به خلاقيت و كارآفريني دست پيدا مي‌كنند. سرمايه اجتماعي با ايجاد تعهد اجتماعي، افزايش تعلق مذهبي، اعتماد، انسجام و مشاركت اجتماعي و حضور در شبكه‌هاي شغلي سازماني، عملكرد شغلي را تقويت مي‌كند. هدف اصلي پژوهش مطالعه رابطه بين سرمايه اجتماعي و عملكرد شغلي دربازه زماني 1390-1401 است. روش تحقيق از نوع «فراتحليل» (كمّي) و حجم نمونه 22 سند بوده كه با روش «نمونه‌گيري غيراحتمالي» انجام شده است. نتايج نشان مي‌دهد بين سرمايه اجتماعي و عملكرد شغلي رابطه معنا‌داري وجود دارد و مقدار اثر آن برابر با 45 درصد است. همچنين انسجام اجتماعي (0.401)؛ تعهد سازماني (0.321)؛ كنترل اجتماعي (0.371)؛ اعتماد اجتماعي (0.234)؛ مشاركت اجتماعي (0.178)؛ و تعلق مذهبي (0.165) بر عملكرد شغلي تأثير معناداري داشته است.