مدل كيفي عوامل مؤثر در تبديل شهرهاي يادگيرنده به مقصدهاي گردشگري يادگيرنده (مطالعهٔ موردي شهر يزد)

محيطي كه مقصدهاي گردشگري در آن قرار دارند هر روز پيچيده‌تر مي‌شود. افزايش عدم‌اطمينان و تغييرات محيطي از پيچيدگي‌هايي هستند كه مقصدها بايد براي حفظ مزيت رقابتي خود با آن مقابله كنند. نوآوري، انعطاف‌پذيري، پاسخ‌گويي و تعريف خلاقانهٔ مجدد از بازار و فرصت‌ها منابع جديدي براي كسب مزيت رقابتي هستند. اين تغييرات عمدتاً بر استفادهٔ مؤثرتر از سرمايهٔ مبتني بر دانش، مهارت و تجربه‌ي بازيگران كليدي متمركز است كه در ادبيات با عنوان يادگيرندگي شناخته مي‌شوند. مفهوم سازمان يادگيرنده در محيط‌هاي گوناگوني مانند شهرها (تحت عنوان شهر يادگيرنده) به‌ كار رفته، اما به‌ندرت در گردشگري به آن توجه شده است. لذا، اين پژوهش در پي ارائهٔ الگويي براي توسعهٔ مفهوم مقصد گردشگري يادگيرنده در شهر يزد است. ازاين‌رو، با استفاده از روش كيفي تحليل مضمون و مصاحبه با ۱۴ نفر از خبرگان صنعت گردشگري و مدل‌سازي ساختاري تفسيري و كسب نظر 12 نفر خبرگان با استفاده از پرسش‌نامهٔ زوجي، مدل مقصد گردشگري يادگيرنده متشكل از ۱۵ عامل ارائه شد. اين مدل از چهار سطح تشكيل شده است كه در بالاترين سطح پايداري از نظر برايند و نتيجهٔ يادگيرندگي در مقصد گردشگري قرار گرفتند. در سطح دوم، آينده‌نگري، تفكر سيستمي و توانمندسازي واقع شدند. عوامل سطح سوم مديريت سازگار، هماهنگي و مشاركت، تبادل فرهنگي، مسئوليت‌پذيري، نوآوري و خلاقيت و هوش محيطي بودند و در سطح چهارم هوش رقابتي، هوش فنّاورانه، تحقيق و توسعه و سرمايهٔ فكري و مديريت دانش واقع شدند. نتايج تحقيق مي‌تواند الگويي براي مديران شهري و گردشگري به‌منظور توسعهٔ مقصد گردشگري يادگيرنده در نظر گرفته شود.