بررسي جلوه هاي طبيعت در غزليات سلمان ساوجي

توصيف طبيعت يكي از بارزترين مضامين مورد استفاده‌ي بسياري از شاعران پارسي‌گو بوده است و آن‌ها از گذشته‌هاي دور با جلوه‌هاي طبيعت، انس و الفت فراواني داشته‌اند. تأثير و بازتاب اين جلوه‌ها، با توجه به نوع نگرش و طرز تفكر شاعران، تنوع وسيعي از تصاوير شعري را به نمايش مي‌گذارد. طرز تلقي آن‌ها از طبيعت، نشان‌دهنده‌ي افكار، انديشه‌ها و احساسات آن‌ها است. مسأله‌ي اصلي در اين مقاله، بررسي جلوه‌هاي طبيعت در غزليات سلمان ساوجي است. بدين منظور ابتدا غزليات وي مورد مطالعه قرار گرفته و بيت‌هايي كه بيانگر پديده‌هاي طبيعت بوده، استخراج گرديده و سپس به تحليل و بررسي آن‌ها پرداخته شده است. بسامد جلوه‌هاي طبيعت در غزليات ساوجي، بسيار چشمگير است. در مجموع مي‌توان گفت كه وي، شاعري طبيعت‌گرا با طبعي لطيف و ذوقي سرشار است. اين ويژگي‌ها باعث شده در توصيف مناظر ، بسيار ماهر باشد و بخشي از ذوق شاعري خود را در اين عرصه نشان دهد.كليد واژه: سلمان ساوجي، غزليات، طبيعت، تخيل.