بررسي و تحليل تطبيقي خواب و رؤيا در آثار نروال و اشعار مولانا

يكي از مقوله‌هاي فرهنگ عامه كه از ديرباز در ادبيات باستان و عاميانة مردم نفوذ كرده، خواب و رؤيا و مسئلۀ خيال است. تقريباً مي‌توان گفت تمامي اقوام باستاني به تأثير آن در زندگي آدمي اعتقاد داشته و «رؤياي صادقه» را نوعي كشف و شهود، پيش‌بيني و خبر از آينده مي‌پنداشتند.در اين پژوهش مي‌كوشيم تا با تطبيق آراي دانشمند بزرگ «مولانا جلال الدين محمد بلخي» و شاعر بزرگ قرن نوزدهم فرانسه «ژرار دو نروال»، نمايندۀ ادبيات فرانسه، خواب و رؤيا را از منظر تطبيق انديشه‌هاي الوهي_انساني و نيز با رويكرد فراواني اعتقاد عوام در جهان به مقولۀ خواب و خواب ديدن بررسي كرده و اين هماني انديشۀ بشر را از فراسوي زمان و مكان به اثبات رسانيم. مي‌كوشيم تا به تبيين ديدن در معناي واقعي در آموزه-هاي عاميانۀ كهن و نيز تعاليم معرفتي _ عرفاني به عنوان توانايي براي طي طريق در مسير و درك غايت حقايق و نفوذ در ناخودآگاه انسان به سمت تعالي و تزكيۀ درون بپردازيم.