نقد دو داستان «زنده بگور» و «حاجي مراد» از صادق هدايت بر اساس نظريه مربع ايدئولوژيك ون دايك

زنده بگور صادق هدايت از جمله داستان‌هاي رئاليستي است كه در آن راوي نه تنها خود را بلكه ديگران را نيز سياه و زشت تصوير كرده است. راوي سپس به‌وسيلۀ بافت اجتماعي و رواني، ويژگي‌هاي منفي خود را توجيه مي‌كند و در اين راه از مكانيزم‌هاي دفاعي رواني استفاده مي‌كند، از سويي ديگر در داستان حاجي مراد نيز شخصيت اصلي داستان نمايندۀ جامعۀ زن ستيز معرفي شده و راوي شخصيت اصلي را منفور و زشت تصوير كرده است تا بدين سبب همزمان با بازنمايي واقعيت‌هاي اجتماعي خشم خود را نسبت به وضعيت موجود نشان دهد. نگارندگان در اين پژوهش با روشي توصيفي- تحليلي و با تكيه بر نظريۀ مربع ايدئولوژيك ون دايك دو داستان زنده بگور و حاجي مراد را بررسي و تحليل خواهند كرد. از جمله نتايج اين پژوهش در داستان زنده بگور نگاه تبعيض‌آميز راوي به فرهنگ بيگانه و دست‌يابي به نوع اختلال‌هاي شخصيتي افراد داستان است همچنين مقابله با رياكاري و جامعۀ مرد سالار از جمله دستاوردهاي اين پژوهش در داستان حاجي مراد به شمار مي‌رود.