جلوه‌هاي عاميانۀ نوستالژي اجتماعي در شعر لُري استان كهگيلويه و بويراحمد

شعر لري استان كهگيلويه و بويراحمد از گذشته در قالب‌هاي ياريار، دي‌ بلال، سِرو و شَروه نمود داشته است. موضوع اين اشعار، عمدتاً عشق به زادگاه و زن، ستايش طبيعت، نعمت‌هاي خدادادي، شرح حماسه و جنگ‌هاي محلي بوده است. يكي از درون‌مايه‌هايي كه در شعري لري اين خطه بسامد زيادي داشته، نوستالژي است. به موازات توسعۀ منطقه، تعداد عشاير به حداقّل ممكن رسيده و فضاي روستاها دچار تغييرات اساسي شده است و هر روز تمايل به شهرنشيني بيشتر مي‌شود. در اين ميان، شعر دست‌مايه‌اي شده است تا انسان امروزي به كمك آن به بيان دلتنگي‌ها و حسرت بازگشت به گذشته و تكرار تجربۀ زيست عشايري، روستايي و يادآوري سنت‌ها و خرده‌فرهنگ‌ها بپردازد. شعر لري امروز استان، عرصۀ تداعي خاطرات شيرين زندگي در جوار كوه، دشت، چشمه و آبشارهاست. اين نوع ميل به يادآوري گذشته و آرزوي تكرار تجارب ديرين؛ يعني نوستالژي، به دو گونۀ اجتماعي و فردي تقسيم مي‌شود. در پژوهش حاضر كه به صورت ميداني و كتابخانه‌اي انجام شده، عوامل و وجوه مختلف نوستالژي اجتماعي در شعر لري استان بررسي و با ارائۀ نمونه‌هايي از اشعار شاعران استان از جمله: حسن بهرامي، رسول سنايي، شاهرخ موسويان و فريدون داوري تحليل شده است. يادآوري آواها و رايحه‌ها، آداب، رسوم عاميانه و سنت‌ها، دلتنگي براي شب‌نشيني‌ها و به دست گرفتن تفنگ، برپا كردن خيمۀ عشايري، شكايت از شهرنشيني و تغيير محيط زندگي روستايي از جملۀ اين عوامل‌اند.